شعر فارسی آیات غمزه

گیرم سرش افتاده، سربندش نمی‌افتد

محمدعلی غروی — Sat, 28 Mar 2026 03:27:00 GMT

با این‌که تلخی می‌چشد، قندش نمی‌افتد
از صورت مجروح، لبخندش نمی‌افتد

سرباز ایران پرچمش بالاست، مدتهاست
گیرم سرش افتاده، سربندش نمی‌افتد

مَردیم و خونسردیم و می‌دانیم این اقلیم
برف از بلندای دماوندش نمی‌افتد

هرروز و هرشب مردمش سیل خروشانند
پس قرعه‌ی طغیان به اروندش نمی‌افتد

چشمش به خورشید است و هرگز سایه‌ی وحشت
روی درختان برومندش نمی‌افتد

با عزم راسخ آسمان را پاک خواهد کرد
تردید در قلب پدافندش نمی‌افتد

جنگنده می‌آید ولی من پرسشی دارم:
هردفعه آیا چند فروندش نمی‌افتد؟

تکلیف شیطان بزرگ از قبل معلوم است
ایران به دام حرف و ترفندش نمی‌افتد

برعکس قومی که نمی‌بیند خدایش را
این قوم از چشم خداوندش نمی‌افتد

◾️
مادر دعایم کن که مولا یاد من باشد
روزی که مادر یاد فرزندش نمی‌افتد

موشک، مناره‌ای ست که پرواز می‌کند

محمدعلی غروی — Sat, 28 Mar 2026 03:27:00 GMT

وقتی به راه راست هدایت نمی‌شوی*
راهت نمی‌دهند به فردای مهدوی*

ما را همیشه می‌طلبد حضرت رضا
ما گو‌ش‌مان نبوده بدهکار پهلوی

پهپاد، در برابر بِرنو شکست خورد
گاهی بریده می‌شود اسباب دنیوی

موشک، مناره‌ای ست که پرواز می‌کند
تا یک أذان از آن سرِ سیّاره بشنوی

لایُمکن الفرار که پیک أجل رسید
سوی پناهگاه -چه بیهوده- می‌دوی!

مستضعفان به سروری خاک می‌رسند
یک روز زیر بیرق این رهبرِ قوی

* بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی
می‌خوانْد دوش درس مقامات معنوی/ حافظ

دور از تو قدومِ آتش افروزان باد

علی مویدی — Thu, 08 Jan 2026 06:25:00 GMT

کاشانه ی کوچکت چراغان ای دل!
بارانِ بهاری ات فراوان ای دل!

دور از تو قدومِ آتش افروزان باد
ای کلبه ی مانده زیرِ باران ای دل!

مسیر خاکی دِه در غبار گم شده است

علی مویدی — Thu, 08 Jan 2026 05:46:00 GMT

مسیر خاکی دِه در غبار گم شده است
پناه چلچله ها، بیشه زار گم شده است

صدای زنگ دبستانمان نمی آید
کلاس، میز پر از یادگار گم شده است

اذان مسجد دِه، یاکریم، گلدسته
قنات، لانه ی روی چنار گم شده است

کجاست حاصل رنجی که باغبان می برد؟
شبیه دهکده باغ انار گم شده است

مزار دهکده است این «بزرگراه» و منم
کسی که بین هزاران مزار گم شده است

کسی که با چمدانش نشسته سردرگم
کسی که دار و ندارش هزار گمشده است

یک جمعه‌ی نزدیک، نصلّی فی القدس

سیدمحمد جواد شرافت — Fri, 20 Jun 2025 05:35:00 GMT

ماییم و شکوهِ نصر ان‌شاء‌الله
قدس است و شکستِ حصر ان‌شاء‌الله

یک جمعه‌ی نزدیک، نصلّی فی القدس
همراه امام عصر ان‌شاء‌الله

این روزها تا آسمان راه زیادی نیست

راضیه مظفری — Wed, 18 Jun 2025 13:01:00 GMT

ای دل! برای هر طلوعی آسمان‌تر باش!
پروازها در پیش داری! بیکران‌تر باش!

این روزها تا آسمان راه زیادی نیست
وقت سحر برخیز! شب‌ها نردبان‌تر باش

دلتنگ اگر بودی، کلام الله را بشنو
قرآن بخوان! با صوت بلبل همزبان‌تر باش!

اندوه‌هایت را تماشا کن ولی بگذر...
از آینه عبرت بگیر اما جوان‌تر باش

آدم بمان و از هوای نفس دوری کن
از سیب جاویدان نچین و جاودان‌تر باش!

بر مرزهایت جای پای دشمنان مانده
ای روح من! بر سرزمینت حکمران‌تر باش!

محبوب من! از شهر بوی جنگ می‌آید
این روزها با بغض‌هایم مهربان‌تر باش

الله اکبر ! الله اکبر ما همزبانیم ! ما هم صداییم!

فاطمه معصومه شریف — Tue, 17 Jun 2025 16:31:00 GMT

انا فتحنا! پیروز ماییم!
کابوس شیطان! خشم خداییم

الله اکبر ! الله اکبر
ما همزبانیم ! ما هم صداییم!

اهل دیار مردان غیرت
گمنام اما، نام آشناییم

یک روز با سنگ ! یک روز با جنگ
ما خصم شیطان ! اهل مناییم

جنگ است و جنگ است، دستم تفنگ است
ما اهل ذکریم، اهل دعاییم

در ذهن تاریخ جایی ندارید
ما ابتداییم ،ما انتهاییم

انا فتحنا ! انا فتحنا
پیروز ماییم ! پیروز ماییم

با موشک خود به جنگ پایان دادیم

محمد مهدی خانمحمدی — Sun, 15 Jun 2025 01:48:00 GMT

با رنگ خدا به رنگ پایان دادیم
با آینگی به سنگ پایان دادیم

گفتند به ما جنگ طلب، ما صلحیم
با موشک خود به جنگ پایان دادیم

تو قایق کاغذی و ایران، طوفان

محمد مهدی خانمحمدی — Sun, 15 Jun 2025 01:46:00 GMT

آواره‌ی روزگار آواره‌تری
از پاره‌ی نقشه، نقشه‌ای پاره‌تری

تو قایق کاغذی و ایران، طوفان
با هر موج جدید بیچاره‌تری

زین پس جغرافیای صدپاره تویی

سیدعلیرضا شفیعی — Sun, 15 Jun 2025 01:29:00 GMT

زین پس جغرافیای صدپاره تویی
سرگشته و گمگشته و آواره تویی

هی موشک و هی موشک و هی موشک و هی!
بیچاره ی بیچاره ی بیچاره تویی!

تقدیم به برادر شهیدم حجت‌الاسلام امین‌عباس رشید:

سید محمد مهدی شفیعی — Fri, 13 Jun 2025 18:35:00 GMT

چند باری بیشتر فرصت با‌هم بودن نداشتیم اما خدا می‌داند همان چند بار آن‌قدر گرم و صمیمی بود، آن‌قدر افتاده و دوست‌داشتنی بود که هنوز شیرینی اش زیر زبانم هست.

تقدیم به برادر شهیدم حجت‌الاسلام امین‌عباس رشید:

تو چشم روشنی ما شدی، نوید شدی
برای قفل در آسمان کلید شدی

کدام بال و پر اینگونه آسمانت داد
چنان که از افق دید، ناپدید شدی

چگونه این‌همه من بی ثمر تباه شدم
چگونه یک‌شبه تو این قَدَر رشید شدی

شبیه ما نشدی گرم بازی دنیا
شبیه ما نشدی شیخنا! مفید شدی

خوشا شبیه تو قربانی غدیر شدن
خوشا به حال تو که اینچنین سعید شدی

خوشا به حال تو، از مرگ جان به در بردی
که شام تیره نماندی، که صبح عید شدی

مبارک است نگاه حسین، امین عباس
شبیه صاحب این نام روسفید شدی

مبارک است برادر، مبارک است رفیق
تو جان نباختی و عاقبت شهید شدی

برای گریه شریکی نبود و چاه نداشت

محسن حنیفی — Mon, 26 May 2025 07:32:00 GMT

میان هلهله سینه مجال آه نداشت
برای گریه شریکی نبود و چاه نداشت

درست مثل فدک پاره‌پاره شد جگرش
شبیه مادر خود حال روبه‌راه نداشت

میان حجره کسی وقت احتضار نبود
چرا که فاطمه هم طاقت نگاه نداشت

بگو به آب که پاکی همیشه دعوی اوست
به تشنه‌ای نرسیدن مگر گناه نداشت

سپاه حرمله در پشت در به صف بودند
حسین بود و عطش، یک نفر سپاه نداشت

نبود نیزه، به دیوار تکیه زد یعنی
پناه عالمیان بود و خود پناه نداشت

برای کشتن او زهر بی‌اثر می‌ماند
میان سینه اگر داغ قتلگاه نداشت...

چند رباعی با یاد روزگاری که در مدرسه علمیه رضویه قم تحصیل می‌کردیم.

صادق رحمانی — Thu, 24 Apr 2025 07:08:00 GMT

چند رباعی با یاد روزگاری که در مدرسه علمیه رضویه قم تحصیل می‌کردیم.

در مدرسه نیم عمر ما خام گذشت
نیم دگرش به بحث احکام گذشت
هر شب به هوای دیدنش خوابیدیم
هر صبح به زیر دوش حمام گذشت

در باب خیار ترکتازی ممنوع
با مردم قم زبان‌درازی ممنوع
در مدرسه حوض بود و ما حوزویان
آتش بودیم و آب‌بازی ممنوع

هرچند که روزگار ضیقی‌ها بود
دوران شریفی از رفیقی‌ها بود

از سطح مقدمات تا پایه‌ی هفت
این مدرسه در دست عمیقی‌ها بود

*عمیقی نام چند طلبه فامیل ابرکوهی در مدرسه علمیه رضویه قم بود.

خواندیم کتاب و مثل طوطی خواندیم
منطق‌های غلط‌غلوطی خواندیم
ای کاش که درس عاشقی می‌خواندیم
آن سال که روز و شب سیوطی خواندیم

بهشت اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

علی مقدم — Sun, 16 Mar 2025 13:48:00 GMT

تجلی کرده از هر سو جمال کبریا اینجا
کجا رفتی پی دیدار حق ای دل بیا اینجا

نگاهی بر ضریح او حجاب از دیده بردارد
خدا را دیده اند اهل حقایق بارها اینجا

ز آدم تا به خاتم را در این درگاه می بینی
که مهمان ولی الله هستند انبیا اینجا

میان صحن او می گردم و با خویش می گویم
بهشت اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا

دل خورشید هم از سایه ایوان او گرم است
پناه آورده چون طفلی تمام ماسوا اینجا

حریمش جلوه ی لاتقنطوا من رحمةالله است
که حتی خوف می آید به امّید رجا اینجا

چنان بوی غنا آید ز کشکول گدایانش
گدایی از گدایانش نمایند اغنیا اینجا

نه تنها از غم دنیا شود فارغ در این درگاه
که زائر می شود از خویش هم حتی رها اینجا

چنان احسانِ او بی حدّ و حصر است ای دل عاصی
که داده راه آن شاه کرم حتی تو را اینجا

دلم خوش است در این صحن نخ نما شده ام

طاهره سادات ملکی — Tue, 03 Sep 2024 08:16:00 GMT

اگرچه زرد و پریشان و بی بها شده ام
دلم خوش است در این صحن نخ نما شده ام

منی که چند صباحی ست کنج انباری
به یاد شور جوانی غزلسرا شده ام

چقدر سرفه کنم خاطرات دیرین را ؟
خوشا به من که به خاک تو مبتلا شده ام

مرا که پاتوق گنجشک هایتان بودم
ببین چقدر در این کنج بی صدا شده ام

چقدر روضه شنیدم در این حرم آقا
و پا به پای همین داغ بوریا شده ام

مرا به خود نگذاری! ببین که در پیری
دلم گرفته و از دوری تو، تا شده ام
::
مرا که قالی پا خورده بوده ام، حالا
ببین به لطف تو مهمان قاب ها شده ام

با شهیدان عطش، ظهر محرّم دیدمت

محمدحسین انصاری نژاد — Thu, 23 May 2024 16:38:00 GMT

چون مسیحی تشنه با گیسوی در هم دیدمت
در طنین گریه‌ی گُل‌های مریم دیدمت

ای تو را رزق شهادت در بلند ورزقان
مثلِ آیاتِ جهاد ای کوه، محکم دیدمت

می‌گذشتی از شب نهج‌البلاغه با علی
در مصاف کوفه ای از ابن‌ملجم دیدمت

چشم‌هایت بر گلوی تشنه‌ی شطّ فرات
با شهیدان عطش، ظهر محرّم دیدمت

دیدمت با نوشدارویی به زخم سیستان
مرهمی از نو به داغ کهنه‌ی بم دیدمت

سوی بوشهر آمدی ای سید دریا به دوش
شب نشین ساحل بی تاب دیلم دیدمت

نقشه ی گرسیوزان قتل سیاووش تو بود
وقت خونخواهی اگر همپای رستم دیدمت

بوسه‌اش مهر سلیمانی‌ست بر پیشانی‌ات
گاه همت گاه تهرانی مقدّم دیدمت

خم نیاوردی به ابرو در هجوم تیرها
در صبوری هم از آن مشهور عالم دیدمت

چشم هایت بر کمانداران کوی هفت تیر
بین هفتاد و دو گل، قدر مسلم دیدمت

دست‌ در دست بهشتی رد شدی از شعله‌ها
با دمِ گرم رجایی در همان دم دیدمت

دیده‌ام در شامگاه کودکان غزه‌ات
با تمام ابرهای گریه نم‌نم دیدمت

دیدی اسماعیل‌هایت را به قربانگاه عشق
با گلوی خون‌فشان در پای زمزم دیدمت

می‌رمد شیطان هم از این تیره‌ی شرب‌الیهود
سنگ در کف رو به شیطان مجسم دیدمت

ای شهید غربت جمهور ای دست کریم
در شب گلچرخ ارواح مکرم دیدمت..

پرچمت بالاست مثل حاج قاسم تا ابد
بسکه در رسم ستم سوزی مصمم دیدمت

عبادت قبول و شهادت مبارک

سید محمد بهشتی — Wed, 22 May 2024 12:45:00 GMT

عبادت قبول و شهادت مبارک
مبارک تو را این سعادت؛ مبارک

شهیدانه ماندی، شهیدانه رفتی
تو ای ناتمام! امتدادت مبارک

شهادت اگر ابتدای شهود است
چنین مردنی چون ولادت مبارک

مبادا که عادت شود زنده بودن
شهیدا! تو را خرقِ عادت مبارک

سیاست مبارک شد از راه و رسمت
به دوشت ردای سیادت مبارک

به خدمت کمر بسته‌ای؛ خسته‌ای؟ نه
خداقوت! اجر جهادت مبارک

شهیدا! سعیدا! امیدا! مریدا!
رسیدی به کام مرادت؛ مبارک

خوشا نام و یادی که ماند از تو با ما
که نامت عزیز است و یادت مبارک

بخواب کنج حرم! وقت استراحت توست

طیبه عباسي — Tue, 21 May 2024 01:13:00 GMT

رواق چشم جهان داغدار قامت توست
به هر طرف که نظر می کنم حکایت توست

دوباره قرعه ی خدمت به نام تو افتاد
بیا به سوی حرم موعد زیارت توست

رواق ها همه آماده ی حضور تو اند
به اشتیاق نمازی که با امامت توست

کنار شاه خراسان قرار می گیری ...
مبارک است مقامت که مزد خدمت توست

تمام عمر دویدی به شوق این ساعت
بخواب کنج حرم! وقت استراحت توست

عبای خاکی و عمامه ای که خونین است
و زخم و رنج که میراثی از سیادت توست...

گواه توست که بر وعده ات عمل کردی
که قطره قطره ی خون تو صدق صحبت توست

و داد غسل شهادت تن تو را باران...
لقاء حضرت حق این چنین لیاقت توست

هنوز هم نشده باورم خبر ها را !
ولی دریغ! خبر حاکی از شهادت توست...

برای اینکه به ما راه را نشان بدهی به جا گذاشتی ای رود، ردّ پایت را

عاطفه جوشقانیان — Mon, 20 May 2024 06:50:00 GMT

پر از توایم، پراکنده ای هوایت را
سپرده ای به پرنده غم صدایت را

به ابر و ماه و درختانِ دائما به قنوت
سپردی اشک و نماز شب و و دعایت را

چگونه بود که اینقدر گرم و گیرا بود؟
به گوش ما بچشان لحن ربّنایت را

برای اینکه به ما راه را نشان بدهی
به جا گذاشتی ای رود، ردّ پایت را

چقدر مثل رجایی چقدر باهنری
به ما نشان بده ایمان آشنایت را

به قله ها که رسیدی، رها شدی، آری
چگونه شرح دهم اوج ماجرایت را؟

به جز صلابت و خدمت نبود در کارت
نبود، هر چه گشتیم عکس هایت را

چقدر جای تو خوب است، هیچکس اما
برای ما نگرفته هنوز جایت را...

چنان غبار رسیدم به خاک‌بوسی دریا

یوسف رحیمی — Fri, 10 May 2024 09:46:00 GMT

قدم قدم به حضورت چکیده اشک مدامم
منم که شوق سراسر برای عرض سلامم

برای اذن زیارت پر از تلاطم اشکم
برای عرض ارادت چه الکن است کلامم

چنان غبار رسیدم به خاک‌بوسی دریا
مرددم که خودم را در این حرم چه بنامم

سلام می‌دهم از هر کجای شهر به سویت
که با سلام تو آغاز گشته صبحم و شامم

سلام بر تو! جگرگوشهٔ عزیز پیمبر!
سلام زهرهٔ زهرا، سلام ماه تمامم

سلام دختر باران! سلام کوثر قرآن!
سلام خواهر خورشید! نور چشم امامم!

چه عطر و بوی ملیحی‌ست در بهشت تو بانو
رسیده رایحهٔ مشهدالرضا به مشامم

چه آرزوی قشنگی‌ست من شهید تو باشم
چه آرزوی قشنگی‌ست این‌که حُسن ختامم...

کاش می‌شد ابرها آن روز باران داشتند

محسن حنیفی — Thu, 02 May 2024 07:30:00 GMT

جان به پیکر داشت وقتی مشک‌ها جان داشتند
کاش می‌شد ابرها آن روز باران داشتند

کاش می‌شد قطرۀ آبی به خیمه می‌رسید
آب‌ها هم کاش که حرّ پشیمان داشتند

آب باعث شد که مردی آب شد پیش همه
آب‌ها از شمر گویا اذن میدان داشتند

کودکی آرام شد با لای‌لای تیرها
بعد از آن گهواره‌ها خواب پریشان داشتند

سورۀ کوچک که روی دست بابا ذبح شد
مجلس مرثیه‌ای آیات قرآن داشتند

بند قلب آسمانی‌ها به مویی بند بود
بر نخ قنداقه‌اش از بس که ایمان داشتند...

هیچ داغی مثل داغ کودک شش‌ماهه نیست
اهل‌بیت از حرمله بغض دوچندان داشتند

نیزه‌ها در پشت خیمه خاک بر سر ریختند
ماه‌های روی نیزه چشم گریان داشتند

آمدم پیرانه سر اما جوان برخاستم

عباس شاه زیدی — Tue, 26 Mar 2024 06:33:00 GMT

آمدم پیرانه سر اما جوان برخاستم
اینچنین با تو نشستم، آنچنان برخاستم

وه چه شب هایی که با زلف سیاهت مو به مو
از سر شب درد دل کردم ، اذان برخاستم

دیدم آنجائی که تو هستی نمی گنجد دوئی
تا که من پیدا نباشد از میان برخاستم

تا نگیرد ذره ای رنگ تعلق دامنم
مثل گردی از زمین و از زمان برخاستم

چون ندیدم آشیانی امن بر بام حیات
با همین حسرت نشستم با همان برخاستم

آسیای چرخ وقتی نان بی منت نداشت
از سر این سفره بی یک لقمه نان برخاستم

کرد چشمش ایمنم از فتنه های روزگار
(با امین هر گه نشستم در امان برخاستم)

این که در چشم غزل اینقدر می آیم " خروش"
سرمه ام از خاک پاک اصفهان برخاستم

شاید دو نوجوان عبا بر دوش چشم تو را مباحثه می‌کردند

سید سلمان علوی — Sun, 25 Feb 2024 06:02:00 GMT

با این کویر، فصل بهاری هست
فصلی که روشن است بشاراتش
اهل حدیث، محو مفاتیحش
شیخ الرئیس، مات اشاراتش

فصلی که بی ملاحظه آغشته‌ست
با لحن دلبرانه‌ی قرآنت
شرح چهل حدیث شهیدان است
منظومه‌ی مدوّن مژگانت

با بوی نان تازه و آویشن
هر صبح یک ضیافت ربّانی است
در سفره‌های کوچکمان اما
نان هست، چای هست، مربّا نیست

ای خاک! ای حکایت دامن‌گیر
یک عمر با سکوت تو سر کردیم
سربازهای تشنه و حیرانیم
اما نیامدیم که برگردیم

ما گم شدیم و باز نفهمیدیم
در سایه‌ی هدایه هدایت نیست
یک آیه از نگاه تو کافی بود
اینجا کفایه هست، کفایت نیست

امروز آب و آتش و ابریشم
تصویر روز حادثه می‌کردند
شاید دو نوجوان عبا بر دوش
چشم تو را مباحثه می‌کردند

تو آن شراب بی بدلی آقا
مضمون تازه‌ی غزلی آقا
یا نه... روایت ازلی آری
تو متن عهد لم یزلی آقا

آدینه آن حکایت خونین است...
ندبه... کمیل... علقمه... عاشورا...
قد قامت الصّلوة؛ قیامت کن
الله اکبر ای همه عاشورا

ای نامه‌های دعوت سرگردان
با عهدتان اراده‌ی خیری هست؟!
ظهر است؛ این اذان ظهور اوست
وقت جماعت است؛ زهیری هست؟!

سلامی از طرف خانواده ام به شما

فاطمه معصومه شریف — Fri, 08 Dec 2023 11:31:00 GMT

به لطف آتش عشقت هنوز شعله ورم
چه آتشی که مهارش نکرد چشم ترم

سلام ای که از احوال من خبر داری !
از اینکه خسته تر از قبل و بی پناه ترم

مرا پناه بده مهربان ! اگر ندهی ،
شبیه خانه به دوشان همیشه در به درم

به رقص آمده چادر سفید من در باد ‌..
منم کبوتر تو! چادر است بال و پرم

تمام راه دلم خواست پابرهنه شوم
به یاد خاطره های جوانی پدرم

برای اینکه بیندازمش درون ضریح
سپرده نامه به من خواهر بزرگ ترم

و مادرم که اگر چه شگون نداشت ولی
به جای کاسه ی آب اشک ریخت پشت سرم

سلامی از طرف خانواده ام به شما
و هر کسی که دلش پر کشیده سوی حرم

خدا کند که خودت حاجت مرا بدهی
ولی خدا نکند باشد آخرین سفرم

بعد ديگر كسي چه مي داند؟

حامد اهور — Fri, 08 Dec 2023 10:09:00 GMT

بايد اول دچار باشي، بعد.
خسته از روزگار باشي، بعد.

مثل فانوسهاي چشم به راه
تا سحر بيقرار باشي، بعد.

دل به درياي آسمان بزني
با زمين هم ندار باشي، بعد.

هُرم خورشيد را به جان بخري
تا كمي سايه‌سار باشي، بعد.

همه دنيا هم از تو برگشتند
باز چشم انتظار باشي، بعد.

مثل آيينه‌اي در آيينه
در خودت بي‌شمار باشي، بعد.

شك نكن گل به بار مي آيد
تو اگر با بهار باشي، بعد...

بعد ديگر كسي چه مي داند؟
بايد آن روزگار باشي، بعد

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید

انسیه سادات هاشمی — Fri, 08 Dec 2023 09:42:00 GMT

دقیقاً ساعتی پیش از غروب روز آخر بود
هوا ابری و تو بارانی و چشمان من تر بود

به جای دست من در دست‌های تو تفنگی سرد
به جای دست تو در دست من سرمای آذر بود

به هم دستان خود را از خجالت می‌فشردم سخت
برای گفتن حرفی که از جرأت فراتر بود

برای گفتن «دلتنگ خواهم شد» که می‌دانم
اگر می‌گفتمش از سوز آن قلب تو پرپر بود

نگفتم، سر به زیر انداختم آن روزها آخر
جدایی‌ها در اوج عاشقی رزقی مقدر بود

صلاحت بود چشمانت به چشمی دل نبندد آه
نگاهم چکمه‌هایت را به جای چشمت از بر بود

دلم می‌خواست از چشمت بخوانم حرف‌هایت را
تو هم آیا نگاهت مثل من دریای احمر بود؟

لبت را می‌شنیدم وقتِ شوخی‌های بغض آلود
که بر آن خنده‌های مصحلت‌آمیز و مضطر بود

به خنده گفت بادمجان بم آفت ندارد که
ولی حرفِ دلِ آشوب تو یک چیز دیگر بود

خطر کردم سرم را اندکی بالاتر آوردم
ترازِ تشنگی در چشم‌های ما برابر بود

نگاهم کردی و بستی به یک لحظه به رگبارم
دلم یک زخمیِ تنها و چشمانت دو لشکر بود

تو آخر آنقدر جذاب بودی، قد و بالایت
نمی‌دانی در آن پیراهن جبهه چه دلبر بود

دلم لرزید لبخندی به لب‌هایم نشست و بعد
وداعت خنده‌ام را بر لبانم کشت خنجر بود

اذان گفتند گفتی راهی والفجر خواهی شد
اذان بود و از آن رو رمزمان الله اکبر بود

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید
خبر یک بار و ترکش‌های خونبارش مکرر بود

چادر صدیقۀ اطهر شهادت می‌دهد

رضا خورشیدی فرد — Fri, 08 Dec 2023 09:42:00 GMT

سخت‌تر از این‌که روز از کفر و ایمان بگذریم
سخت‌تر از این‌که از شب با غم نان بگذریم

سخت‌تر از این‌که از خیر همان یک لقمه نان
با وجود درد بی‌درمان دندان بگذریم

سخت‌تر از این‌که همچون کودکان گل‌فروش
با نگاه مضطرب از هر خیابان بگذریم

سخت‌تر از این‌که با پای برهنه تشنه‌لب
از میان خارهای یک بیابان بگذریم

سخت‌تر از این‌که چندین روز قبل از اربعین
بی گذرنامه شبی از مرز مهران بگذریم

سخت‌تر از این‌که شام جمعه با دلواپسی
از خیابان ولی‌عصر خندان بگذریم

سخت‌تر باشد که در بین بلاد مسلمین
هر کجا که خواستیم از حکم قرآن بگذریم

در وصیت‌نامه‌ها گفتند و گفتند از حجاب
با چه رویی از روی خون شهیدان بگذریم؟!

چادر صدیقۀ اطهر شهادت می‌دهد
ما برای آرمان خویش از جان بگذریم

نخورده مست کنی از مقام باده بگویی

محمد مهدی خانمحمدی — Fri, 08 Dec 2023 09:42:00 GMT

به واژه سخت بگیری که شعر ساده بگویی
و با اراده بکوشی که بی اراده بگویی

برای اینکه غزل بوی عارفانه بگیرد
نخورده مست کنی از مقام باده بگویی

برای کنگره های سراسری بنویسی
و از اصول و مبانی خانواده بگویی

ستون شعر سیاسی شوی برای جراید
جوابیه به اراجیف تاج زاده بگویی

برای رفتن دیدار نیمه رمضان هم
از اول رجب اشعار فوق العاده بگویی

چه فایده؟! مگر اینکه برای حضرت زهرا
بسوزی و غزلی را که اذن داده بگویی

و ای حقوق بشر، خاک... خاک بر سر تو

سید سلمان علوی — Sun, 19 Nov 2023 00:46:00 GMT

غروب در صدد ناله‌ای‌ست آهسته
قلم شکسته، نفس بسته، سینه‌ها خسته

هوا گرفته، فضای نفس کشیدن نیست
قلم شکسته و این شعر همدم من نیست

قلم شکسته، نفس خسته، این نفس زخمی‌ست
و قلب کوچک من -گرچه در قفس- زخمی‌ست

نفس بریده، قلم درد می‌کشد امشب
تمام دور و برم درد می‌کشد امشب

قلم نشسته که از بغض مرد بنویسد
از ازدحام نفس‌گیر درد بنویسد

ستارگان همگی یک به یک شهید شدند
و با گذشت زمان ماضی بعید شدند

قلم نشسته که از خواب ما گلایه کند
نشسته است که از ما به ما گلایه کند

از این حکایت خونبار با که بنویسم
بدون دغدغه بگذار تا که بنویسم

نوشتنی که چو خون از گلوی من جاری‌ست
اگر چه قصۀ این «فیلم‌نامه» تکراری‌ست:
::
سکانس یک: لندن، ساعت مذاکره ـ شب
سکانس دو: آتش، دشت در محاصره ـ شب

سکانس سه: سرطان در اراضی موعود
سکانس چار: نبرد مسیح با تلمود

سکانس پنج: کفن‌پوش، از کلان تا خرد
سکانس شش: ورق نقشۀ جهان تا خورد

سکانس هفت: تلاویو خیره در طوفان
سکانس هشت: تقلای آخر شیطان

سکانس نه: استیصال حاکمان عرب
سکانس ده: اجلاس سران صلح‌طلب

همین سکانس: هلوکاست، خوانشی دیگر
گریم چهرۀ اخبار پشت میز خبر

نمای بسته: کراوات... رأی... حق وتو
نمای باز: مدرنیته در طویلۀ نو

سلامِ ژست تمدّن به جاهلیت قبل
توحّشی که منظم شده‌ست در اصطبل

جهان نشسته به سوگ زنان بی‌فرزند
سکانس پایانی: هیس! مسلمین خوابند
::
جهان غمزده در جوی خون گرفتار است
تمام دهکده در بوی خون گرفتار است

ستارگان همگی یک به یک شهید شدند
و با گذشت زمان ماضی بعید شدند

آهای نظم نوین! باز چیست در سر تو؟
و ای حقوق بشر، خاک... خاک بر سر تو

شما که زهر بیان را به جام خود دارید
مگر نه این‌که جهان را به کام خود دارید

مگر نه این‌که زمان شاخ و برگتان شده است!
خدایتان بکشد... هان! چه مرگتان شده است؟

کدام پاسخ را یا کدام مسئله را؟!
نشسته‌اید فقط این توحّش یله را؟

ستارگان همگی یک به یک شهید شدند
و با گذشت زمان ماضی بعید شدند

و با گذشت زمان ماضی بعید؟... نخیر
جهان به خواب رود، خواب بر شهید... نخیر

برای تشنه شدن ما مگر چه کم داریم؟
حسین نیست اگر، ما ولی علَم داریم

هنوز از دلمان ماتمش نیفتاده‌ست
حسین نیست، ولی پرچمش نیفتاده‌ست

در این طریق به جز پرچمش پناهی نیست
و پیر گفته که تا فتح قله راهی نیست

به دست پیر، هزاران چراغ روشن شد
زمان دوباره ورق خورد و باغ روشن شد

نگاه کن همۀ آیه‌ها پرنده شدند
حروف سرخ جهان یک‌صدا پرنده شدند

جهان به پا شده تا خون ما قلم بزند
سکانس آخر این فیلم را به هم بزند

شگفت از این همه ذلت در این نبرد نژند
که تازیان زره صهیونیست‌ها شده‌اند

سمند صبح چو بر شام تار تاخته است
قمار مضحکتان روی اسبِ باخته است

طنین پرچم توحید را نشان بدهید
و غیرتی که ندارید را تکان بدهید

به هرکه مضطرب از هیبت شیاطین است
بگو که سنّت پروردگار ما این است

بگو دوباره بخوان قصه‌های قرآن را
و آیه آیه ببین روزگار طغیان را

بگو که یک پشه نمرود را به خاک افکند
و آب بود که فرعون را هلاک افکند

سپاه ابرهه با سنگ‌ریزه ویران شد
و عاد را وزش باد خط پایان شد

بهل که تیز شود جست و خیز لشکرشان
که این ستیز بقاء است و تیر آخرشان

بگو تنازع وحش است جنگ باطلتان
و ما روایت فتحیم در مقابلتان

تمام لشکر شیطان شده‌ست یاورتان
ولی گسیخته از هم زمام لشکرتان

از این به بعد به دنبال شر نمی‌گردند
فراریان تلاویو بر نمی‌گردند

شکست شوکت طاغوت وعدۀ ازلی‌ست
کلید فتح توکّل به یک نگاه علی‌ست

به نام فاتح خیبر زمانتان ندهیم
به نام نامی حیدر امانتان ندهیم

قسم به جان پیمبر حریفتان ماییم
شما گذشته و ما فاتحان فرداییم
::
طلوع صبح علیه‌السلام نزدیک است
و پیر گفته که شرب مدام نزدیک است

حوالتش به لب یار دلنواز کنید
«معاشران گره از زلف یار باز کنید»

حاج قاسمیم ما، ای یهود داعشی!

عباس همتی — Sat, 21 Oct 2023 13:16:00 GMT

باز توأمان شدند، اشک و شعر جوششی
پس چرا نشسته‌اید، شاعران ارزشی؟

تا کجا فقط نگاه؟ تا کجا فقط سکوت؟
پس چه شد دو بیت شعر؟ پس کجاست کوششی؟

بین نیل تا فرات، جاری است العطش
غیر‌ قطره اشک نیست، احتمال بارشی

لا حقوق نا بشر، سازمان بی ملل
حرف‌های واهی‌اند، بازی نمایشی

بین قلبتان و عشق، حائلی کشیده‌اید
از شما ندیده است، غنچه‌ای نوازشی

ما هلال احمریم، درد ما صلیب سرخ
بین سرخ و سرخ هست، اختلاف فاحشی

بمب‌های فسفری، آمدند بازدید
بمب‌های خوشه‌ای، آمدند سرکشی

دکتر تو گفته است: دارویت شهادت است
تا که نوبتت شود، در صف پذیرشی

بمب از آسمان رسید، بمب ناگهان رسید
بمب، وقت آن رسید... غرق تیر و ترکشی

زیر سقف ریخته، گل‌حماسه ریشه زد
ریزشی که می‌شود، ابتدای رویشی

فرع و اصلتان شهید، هفت نسلتان شهید
در کدام طایفه‌ست، اینچنین درخششی؟
::
آی قلدران دهر! ما همه قلندریم
یک به یک بسیجی و، دانه دانه ارتشی

قدس بی سپاه نیست، پس سپاه قدس چیست؟
حاج قاسمیم ما، ای یهود داعشی!

فتح، با شهید ماست، جمعه، صبح عید ماست
ندبه، هم نوید ماست، می‌رسد گشایشی

بنگر به پگاه مسجدالاقصی

محمدحسین انصاری نژاد — Thu, 19 Oct 2023 16:45:00 GMT

برای سمیح القاسم و اندوه حماسی شعرهایش

بر جاده مسافر فلسطین است
دلواپس قبله‌ی نخستین است

رد می‌شود از مزارع زیتون
آنجا که به خون لاله آذین است

از قمریَکان طنین بالی نیست
با نای بریده، مرغ آمین است

با رنگ‌پریده ماه در چشمش
انگار پرنده‌ای کبودین است

بر باغ، پرندگان بمب‌افکن
در مزرعه، خوشه‌خوشه‌ی مین است

بنگر به فلک شهاب ثاقب را
هنگام تهاجم شیاطین است

بر مزرعه‌ی سپهر، می‌بینی
با سنگ، ستاره پشت پرچین است

خنیاگر، وارثان تیمورند
یغماگر، لشکر تموچین است

چنگیز در الخلیل، پاکوبان
در شعله تمام دیر یاسین است

شطرنج به‌ دست، شاه سردرگم
در خویش شکسته، مات، فرزین است

بنویس سمیح! شعر دیگر را
شعری که شبیه عقد پروین است

شعری که پر از شمیم شب‌بوها
غرق گل سرخ در مضامین است

تصویر حماسه‌ات از آن بالا
بشکوه‌تر از فرود شاهین است

بنویس قصیده‌ای دگرگون‌تر
شعری که در آن سماع خونین است..

بر نعش سیاوشان به خون‌خواهی
برخیز که رخش تهمتن، زین است

برخیز که وقت کوچ، اکنون نیست
هرچند شکوه شاعری این است

بنگر به پگاه مسجدالاقصی
بنویس بهار، پشت پرچین است
.

برو برای غزل های تشنه، آب بیاور

رضا حاج حسینی — Tue, 01 Aug 2023 02:56:00 GMT

به سمت شط برو، یک مشک شعر ناب بیاور
برو برای غزل های تشنه، آب بیاور

چقدر گَرد نشسته ست روی گُرده ی تاریخ
برو سکون جهان را به پیچ و تاب بیاور

برای کودک من نه، برای عالم و آدم
برو فرات، دعاهای مستجاب بیاور

همیشه عطر تو باید در این دیار بماند
به آب علقمه دستی بزن، گلاب بیاور

بجنگ ای همه حق در مقابل همه باطل
به هر چه خیر، ثواب و به شر عقاب بیاور

جهان شب است برادر... به روی نیزه بتاب و
برای این شب تاریک ماهتاب بیاور

::
اگرچه روی زمین ریخت قطره قطره ی این آب
تو چشمه چشمه به سرداب، آب ناب بیاور

و من آن لاله‌ای که از تو دور افتاد، خواهم شد

عباس همتی — Fri, 21 Jul 2023 20:32:00 GMT

دلم پرواز می‌خواهد، رها در باد خواهم شد
چو طوفان بر سر هرچه قفس فریاد خواهم شد

به رویم راه‌ها را یک به یک با دست خود بستم
نمی‌دانم از این حبس ابد آزاد خواهم شد؟

اگر که رو بگرداند... اگر رنجیده باشد، چه؟
اگر من را نبخشد دوست، دشمن‌شاد خواهم شد

ترک‌های بیابان راوی دلشوره‌های من
بخندد آسمان، با خنده‌اش آباد خواهم شد

سرود سروها عمری نوازش داده روحم را
دلم می‌گفت با آزاده‌ها همزاد خواهم شد

به اذن عشق نامم در دل تاریخ می‌ماند
میان توبه‌های توبه‌کاران یاد خواهم شد

تجلی می‌کند آیات حق در برق شمشیرم
در این هنگامه تفسیر «لبالمرصاد» خواهم شد

بگو با حنجر خونین رقم خورده‌ست تقدیرم
بگو مثل کسی که پای تو سر داد، خواهم شد

کنار قبر هفتاد و دو لاله، جای من خالی...
و من آن لاله‌ای که از تو دور افتاد، خواهم شد

ما چه می‌فهمیم «یَهدی مَن یَشاءُ» حال کیست؟

علی گلی حسین آبادی — Fri, 21 Jul 2023 20:28:00 GMT

مشعلی در دست آمد راه را پیدا کند
قطره می‌آمد که خود را بخشی از دریا کند

ما چه می‌فهمیم «یَهدی مَن یَشاءُ» حال کیست؟
آه بگذارید حرّ، این آیه را معنا کند

او دلش را پیشکش آورد تا غیر از حسین
از تمام دلخوشی‌های جهان پروا کند

آسمان کوتاه بود و میل پروازش بلند
خواست سمت بی‌کران بال و پرش را وا کند

با دلش پیمان محکم بست تا با خون خود
خیمۀ ایمان خود را باز هم برپا کند

بیا و شعله میفکن به خیمه‌گاهِ خودت

علی مویدی — Fri, 21 Jul 2023 20:08:00 GMT

خبر رسیده که مردی غریب منتظر است
محرّم آمده ای دل! حبیب منتظر است

خوشا دلی که خطر کرد و ساخت فردا را
دلی که سوخت امان‌نامه‌های دنیا را

تو رامِ مِهر حسینی نه قهرِ ابن زیاد
تو اهلِ شهرِ حسینی نه شهرِ ابن زیاد

به خواب می بَرَد آخر تو را صدایِ شُرَیح
مباز فجر خدا را به لای لایِ شُرَیح

بگو که دست نیالوده‌ای به خونِ شهید
مگو که رفته‌ای از خیمه‌ات به کاخ یزید

به سوی سفره‌ی خولی مرو که ملعون است
امیدِ نان به تنورش مبند، در خون است

هنوز تشنه‌ی مُلکی، سراب می‌بینی
هنوز گندمِ ری را به خواب می‌بینی

بیا و رحم کن ای دل! به سرپناهِ خودت
بیا و شعله میفکن به خیمه‌گاهِ خودت

به ظرف آب چه حاجت؟ شرابِ ناب که هست
فراتِ اشک که هست و گلابِ ناب که هست

بهشت را بنگر، عطر سیب منتظر است
چرا نشسته‌ای ای دل؟ حبیب منتظر است

غیر نام تو نمی آید به گوش این روزها

زهرا نظری — Fri, 21 Jul 2023 01:32:00 GMT

عرش می گرید، زمین لبریز از غم میشود
می وزد از شش جهت غم تا محرم میشود

می درخشد نام تو بر سر در هر خانه ای
سایه ی بالاسر هر کوچه پرچم می شود

غیر نام تو نمی آید به گوش این روزها
ذکر هر دلسوخته آه دمادم می شود

چاره ای جز سوختن در روضه هایت نیست آه
پشت صبر از ماتم شش ماهه ات خم می شود

آه از قلب صبور خواهرت وای از غمش
گیسوان دختران وقتی که درهم می شود

این طرف کنج خرابه لاله ای کز کرده است
آن طرف از کاروانت دختری کم می شود

زخم داغ تو به دلها تازگی دارد هنوز
داغ هر روضه به روی داغ مرهم می شود

بلّغ! که وقت سخت ترین امتحان رسید

سیدمحمد جواد شرافت — Fri, 07 Jul 2023 04:02:00 GMT

ذی الحجه، روزهای سپیدی که دیدنی ست
لبخندهای روشن عیدی که دیدنی ست

فصلی ست عاشقانه از این فصل غافلیم
غرق فروع مانده و از اصل غافلیم

ذی الحجه این سپیدترین عید را ببین
یوم الغدیر عیدترین عید را بیین

ذی الحجه عاشقی ست که شوقش زبانزد است
دلداده ی محمد و آل محمد است

دارد هزار جلوه ی روشن به خاطرش
از آخرین پیامبر و حج آخرش

از حجةالوداع سرودیم پیش از این
از حجةالتمام بگوییم بیش ازاین

ذی الحجه شاهد است که در حجةالتمام
می گفت آخرین نبی از اولین امام

او خطبه خواند، خطبه ی او را نخوانده ایم
دردا نخوانده ایم و دریغا نخوانده ایم

او خطبه خواند، خطبه ی او خط به خط علی ست
حرف رسول، اول و آخر فقط علی ست

از حجةالوداع سرودیم پیش از این
از حجةالبلاغ بگوییم بیش از این

یا ایها الرسول زمان بیان رسید
بلّغ! که وقت سخت ترین امتحان رسید

باید نگفته ها دم آخر بیان شوند
تا مرد و زن به حب علی امتحان شوند

میزان سنجش است و عیار است مرتضی
آری قسیم جنت و نار است مرتضی

ذی الحجه شاهد است که در حجةالتمام
می گفت آخرین نبی از آخرین امام

ذی الحجه ایستاده در این راه ناتمام
چشم انتظار آمدن آخرین امام

او که خلیفةالنبی و والی الولی ست
سرتا به پا محمد و پا تا به سر علی ست

خدا را شکر حیدر هست... عیدُالله اکبر هست

رضا حاج حسینی — Fri, 07 Jul 2023 03:40:00 GMT

نه تنها من، نه تنها تو، نه تنها آنکه دین دارد
که عالم هر چه دارد از امیرالمومنین دارد

بگو در چنته‌ی خود هر چه دارد رو کند، اما
مگر دنیا چه خیری جز علی در آستین دارد؟

بگو موسی، بگو عیسی، بگو آدم، بگو خاتم...
که هرچه انبیا دارند امام المتقین دارد

خودش گفته‌ست مخلوق است، اگرنه باورم این بود
که اوصافی شبیه ذات رب‌العالمین دارد

ید الله و لسان الله و عین الله و وجه الله
کدام انسان در این دنیا صفاتی اینچنین دارد؟

بخوان آیاتی از نهج البلاغه، کاملا پیداست
که او هم یک کلامُ‌اللهِ اعجازآفرین دارد

زمانی که به پیغمبر تمام قوم شک کردند
فقط حیدر، فقط حیدر، فقط حیدر یقین دارد

خدا را شکر حیدر هست... عیدُالله اکبر هست
پیمبر خاطرش تخت است از اینکه جانشین دارد

بگو با یار و با اغیار، غیر از حیدر کرّار
ردای جانشینی را نه آن دارد، نه این دارد

حکومت بر شما کمتر از آب بینی بز بود
زمانی که علی اشراف بر عرش برین دارد

تمام کهکشان می‌چرخد آری روی انگشتی
که هر چه خواهی انگشتر برای سائلین دارد

چه حاجت دارد این مولا به انگشتر زمانی که
رکاب عرش از یاقوت چشمانش نگین دارد

از اشک چشم او یک قطره بر خاک نجف افتاد
از آن اشک است آری، هر چه دُرّ این سرزمین دارد

خدا بی‌شک برای شیعیان در جنت الاعلی
از انگور ضریحش خوشه‌ خوشه دست‌چین دارد

خدا را شکر هم کفوی برایش هست در عالم
علی، خیرالبشر، خیر نساءِالعالمین دارد

بگو تا سوره ی کوثر بخواند، تازه می‌فهمی
چقدر این قاری قرآن صدایی دلنشین دارد

درست از لحظه‌ای که آسمان روی زمین افتاد
علی چشمی پر از خون و دلی اندوهگین دارد

اگرچه هیچ کس زهرای مرضیه نبود... اما
خدا را شکر بعد از فاطمه، ام‌البنین دارد

اگر پشت و پناهی نیست، راهی هست... چاهی هست...
اگر در چاه، ماهی نیست، ماهی بر ‌جبین دارد؛

جبین... آری! همان پیشانی بر سجده افتاده
که جای بوسه‌ای از حضرت روح‌الامین دارد

همان پیشانی «فُزتُ وَ رَبِّ الکَعبه» در مسجد
کز آن «شق القمر»، محراب، برهانی مبین دارد

و در کرب و بلا ... پیشانی غرق به خون از سنگ
که آن آیینه‌ی افتاده بر روی زمین دارد

همان پیشانی گودال و "وَالشِّمرُ..." زبانم لال
و زینب رفت از حال و چه حالی بعد از این دارد!

همان پیشانی چین‌خورده‌ای که ماه عالم‌تاب
میانِ روضه‌خوانی‌های زین العابدین دارد

همان پیشانی سربندهای سرخ یا زهرا
که حالا امتدادی در قیام اربعین دارد

::
زبانم قاصر است اما حکایت همچنان باقی است
به پایان آمد این دفتر، ولی نه! نقطه چین دارد...

موسم آن وعده ی دیرین می آید

زکریا اخلاقی — Thu, 06 Apr 2023 08:24:00 GMT

بعد از این توفان سنگین فصل باران های آهنگین می آید
کاروان در کاروان گل، با صدای پای فروردین می آید

روح صحراها گل افشان، جان مشرق ها و مغرب ها درخشان
خاک لبریز از نیایش، از تمام دشت ها آمین می آید

می تراود در فلسطین، می درخشد در بلندی های جولان
در شبی سرشار حیرت، مثل ماه از آسمان پایین می آید

پرشکوه این دشت ها را، اسب یال افشان او در می نوردد
زیر باران تجلی، با سوارانی زلال آیین می آید

در ترنم های لیبی، درنواهای شبانگاهان لبنان
با تغزل های موزون، با بشارت های آهنگین می آید

مثل سروی سایه گستر، می چمد در ساحت میدان لؤلؤ
شوق ها گل می دهد باز، عشق ها را لحظه ی تکوین می آید

از پی صبحی نمایان، در میان حلقه ی شوق شهیدان
از مسیر ارغوان ها، با سپاه لاله و نسرین می آید

چون نسیمی آسمانی می وزد در جمع یاران یمانی
با شمیم آشنایی، با تبسم های عطرآگین می آید

موج هایی پرتکاپو، از فرات افشانده تا نیل این هیاهو
کشتی این جزر ومد ها، عاقبت تا ساحل تسکین می آید

آخر آن طاووس دلها، کعبه را محو تجلی می نماید
چشم در راهیم آری، موسم آن وعده ی دیرین می آید

سختی این سالها را، می تکاند با سلامی سبز و آخر
با تمام خارها گل، با تمام تلخ ها شیرین می آید

این عمارست ذکر حیدر اینجا گوش کن

محمدحسین انصاری نژاد — Thu, 06 Apr 2023 05:46:00 GMT

مست می آیی که شور لاتخف را بنگری
صبح رستاخیز ایوان نجف را بنگری

می روی با میثم تمار در آن رستخیز
تاسماع جرعه نوشان سلف را بنگری

تیغ در کف خفته،حجربن عدی در قتلگاه
باید آنجا کشتگان سر به کف را بنگری

می زند ابرو که بگذر از صفوف تیرها
تا کمانداران ازهرشش طرف رابنگری

درسکوت شامگاه نخل ها بنشین خموش
تا که ماه خون چکان در کلف را بنگری

صیرفی باشی اگر،در نجف در دست توست
صیرفی باشی اگر،شمس الشرف را بنگری

پرده بالامی رود با بال بال جبرییل
تا ورای پرده، سر"لو کشف"را بنگری

بین اوراق دعا،بشنو نفس های کمیل
تا در آن آیینه ها،اشک شعف را بنگری

ابن ملجم هاست اشباح الرجال پیش رو
تابه جشن فتنه زادان،چنگ و دف را بنگری

این عمارست ذکر حیدر اینجا گوش کن
تا از آن ارواح، ابناء خلف را بنگری

در نماز ظهر ایوان نجف، لب تشنه باش
تا تجلی شهیدستان طف را بنگری

ای رسول مهربانی! جان ما و جان تو...

سیدعلیرضا شفیعی — Fri, 17 Feb 2023 17:23:00 GMT

خط به خط احبار در تورات، سرگردان تو
راهبان‌ هر واژه در انجیل، بی سامان تو

ای اشارت های موسی! یک جهان دیوانه ات
ای بشارت های عیسی! یک جهان حیران تو

در کمال اشتیاق انجیل و تورات و زبور
آمدند اینک به استقبال از قرآن تو

نام تو اشک است روی گونه ی اهل کتاب
آتش شوق است در جان و دل سلمان تو

در پریشان‌حالی این سجده های شب‌زده
آفتاب جاودان، پیشانی تابان تو

جان به لب شد این کویر تشنه از سوز عطش
کاش دریایی شود از جاریِ باران تو

یا اباالقاسم! دل ما خانه ی مهر علی است
ای رسول مهربانی! جان ما و جان تو...

منم؛ شهادت! سودای هر شبت برخیز

سیدعلیرضا شفیعی — Mon, 23 May 2022 08:14:00 GMT

قدم قدم همه جا آمدم به دنبالت
نبوده ام نفسی بی خبر از احوالت

جهان نبود برای تو ساحت پرواز
چه آسمان بلندی است وسعت بالت

چه سال‌ها که شب قدر در پی‌ام بودی
و مستجاب شد آخر دعای امسالت

چه طالعی است طلوع تو در میانه ی خون
درود بر بختت.. مرحبا به اقبالت

منم؛ شهادت! سودای هر شبت برخیز
بیا بیا که منم قبله گاه آمالت

منم؛ شهادت! رویای هر شبت.. برخیز
بیا بیا که خودم آمدم به دنبالت

آرامش جادوانه ای باشد و من

سیدعلیرضا شفیعی — Mon, 15 Nov 2021 07:50:00 GMT

بر لب تپش ترانه ای باشد و من
آرامش جادوانه ای باشد و من

از این همه های و هو چه حاصل؟! ای کاش
غوغای کتابخانه ای باشد و من

عده ای ولی هنوز گرم بازی خودند

سید محمد مهدی شفیعی — Sat, 14 Aug 2021 18:11:00 GMT

خیمه ها محاصره ست، تیغ هاست بر گلو
دشنه هاست پشت سر، نیزه هاست پیش رو

روی خاک پیکری ست، روی نیزه ها سری ست
قصه را شنیده ایم بند بند، مو به مو

قصه را شنیده ایم، قصد راه کرده ایم
شرح ماجرا بس است لب ببند قصه گو!

نیست، نیست نخل زار، پشت رقص این غبار
نیزه زار دشمن است، دشمن است روبرو

در مسیر مردها صف کشیده دردها
زخم ها نفس نفس، زهرها سبوسبو

عده ای ولی هنوز گرم بازی خودند
یا خزیده در سکوت یا اسیر های و هو

شاهراه ما بلاست، راه شاه کربلاست
جز به خون نمی کنند عاشقان او وضو

عاقبت برای او، پیش چشم های او
غرق خون شدن مرا آرزوست آرزو

آخر ای مردم! ما هم عتباتی داریم

زکریا اخلاقی — Thu, 10 Sep 2020 17:59:00 GMT

آخر ای مردم! ما هم عتباتی داریم
کربلایی داریم، آب فراتی داریم

ما پر از بوی خوش سیب، پر از چاووشیم
وز چمن های مجاور نفحاتی داریم

داغ هفتاد و دو گل تشنگی از ماست اگر
دست و رو در تپش رشته قناتی داریم

آن سبک بارترانیم که بر محمل موج
ساحل امنی و کشتی نجاتی داریم

در تماشای جمال از جبروتی سرخیم
که شگفت آینه ی جلوه ی ذاتی داریم

در همین روضه ی سربسته خدا می داند
دست در شرح چه اسماء و صفاتی داریم

زیر این خیمه که از ذکر شهیدان سبز است
کس نداند که چه احساس حیاتی داریم

همه ی هستی ما عین زیارت نامه است
گر از این گونه سلام و صلواتی داریم

به سمت کعبه نگاهش نماز می‌خواند... (زبان حال مسجدالاقصی)

رضا خورشیدی فرد — Fri, 22 May 2020 08:21:00 GMT

چقدر ها کند این دست‌های لرزان را؟
چقدر؟ تا که کمی سردی زمستان را...

چقدر با تن یخ بسته، باز صبر کند
هجوم رخوت و تخدیر برف و بوران را؟

به سینه و سر خود می‌زنند پنجره‌ها
کسی نواخته انگار طبل طوفان را

به پشت پنجره‌های شکسته می‌بیند
تمام روز تگرگ و گلوله‌باران را

مسیرها همه صعب‌العبور و نافرجام
خدا به‌خیر کند جاده‌های لغزان را

به دوش خسته کشیده‌ست سالیان زیاد
شبیه گنبد خود درد و رنج انسان را

به لطف هُرم نفس‌های انبیاست، اگر
رسانده تا به چنین روز نیمۀ جان را

اگر صدای گلوله امان دهد شاید
به گوشمان برساند نوای ایمان را

کنار منبر گوشه‌نشین خود دیده‌ست
نفس نفس زدنِ آیه‌های قرآن را

شریک گریۀ محراب می‌شود گاهی
مگر کمی ببرد غربت شبستان را

میان حلقۀ لات و هبل گرفتار است
چقد گریه کند خنده‌های شیطان را؟

بخوان دو کاسۀ خون در هجوم اشک‌آور
برای ندبۀ آدینه چشم گریان را

نماز جمعۀ این هفته هم اقامه نشد
کجای دل بگذارد غم فراوان را

هنوز حسرت یک عید بی عزا دارند
مناره‌ها که ندیدند ریسه‌بندان را

تنیده تار به تکرار عنکبوتی پیر
که سهم خویش کند گوشه‌های ایوان را

مترسکی که اجیر کلاغ‌ها شده است
شکسته با تبرش حرمت درختان را

به حُسن یوسف خود آب می‌دهد با اشک
و مرهمی شده این‌گونه زخم گلدان را

«نماز نور بخوانید بر جنازۀ شمع»*
شنیدم از زکریا به مصرعی آن را

به کوچ شانه‌به‌سرهای این دیار قسم
که باد نوحه شده غربت سلیمان را-

به آن عزیز که از چاه آمد و با آه
کشید در بر خود میله‌های زندان را

به نغمه‌های مناجات حضرت داوود
که برده بود دل عاشق پریشان را

به آسمان چهارم که در جوار مسیح
به انتظار نشسته غروب هجران را

به گریه‌های جگرسوز حضرت یعقوب
که قطره قطره به غم بُرد شهر کنعان را

به کوه طور که در سوگ حضرت موسی
به انکسار کشانده‌ست کوه فاران را

به الخلیل که در سوگ لاله‌ها دیده‌ست
به کوچه کوچۀ خود حجلۀ شهیدان را

-از آن مسجدالاقصی‌ست لحظۀ معراج
که با صلابت خود جار می‌زند آن را

هنوز منتظر است و...، هنوز منتظریم
چقدر صبر کند سردی زمستان را؟

به سمت کعبه نگاهش نماز می‌خواند
به این ‌امید که آن آفتاب پنهان را...

هر که را صبح شهادت نیست شام مرگ هست

سید محمد مهدی شفیعی — Fri, 03 Jan 2020 19:22:00 GMT

کوه باشی سیل یا باران... چه فرقی می‌کند
سرو باشی باد یا توفان.... چه فرقی می‌کند

مرزها سهم زمینند و تو سهم آسمان
آسمان شام یا ایران چه فرقی می‌کند

مرز ما عشق است هر جا اوست آنجا خاک ماست
سامرا، غزّه، حلب، تهران چه فرقی می‌کند

قفل باید بشکند باید قفس را بشکنیم
حصر الزهرا و آبادان چه فرقی می‌کند

هر که را صبح شهادت نیست شام مرگ هست
بی شهادت مرگ با خسران چه فرقی می‌کند

شعله در شعله تن ققنوس می سوزد ولی
لحظه ی آغاز با پایان چه فرقی می کند

در آن سوی افق، شوری پدیدار است، می بینی؟

حمید مبشر — Tue, 19 Nov 2019 15:50:00 GMT

سحر در هاله ای از شوق، بیدار است، می بینی؟
در آن سوی افق، شوری پدیدار است، می بینی؟

نسیمی می وزد از دوردست باغ های شهر
که از عطر گل صدبرگ، سرشار است، می بینی؟

بخوان، بارانی از دروازه های شهر در راه است
اجابت صف به صف، آن سوی دیوار است، می بینی؟

میان حوض، تصویر خیال انگیز مهتابی ست
که در آغوش سرسبز سپیدار است، می بینی؟

مزار عاشقان در شعله ای از اشک، روشن بود
گمانم صبح روز وصل دلدار است، می بینی؟

از آدم و دام های شیطان می گفت

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 19:09:00 GMT

از مرز ظریف کفر و ایمان می گفت
از آدم و دام های شیطان می گفت

در کرب و بلا حسین را می کشتند
در گوشه ی حجره خواجه عرفان می گفت

دیگر خبر از روایت فتحت نیست

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 19:06:00 GMT

گرچه نه پلاک و نه جسد می بینیم
بعد از تو هنوز مستند می بینیم

دیگر خبر از روایت فتحت نیست
هر هفته دوشنبه ها نود می بینیم

همان جنگ است اما رفته در پیراهن نیرنگ

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 19:02:00 GMT

گمان بردی نوای نای و بانگ تار و چنگ است این
تو در خواب و خیال بزمی و... شیپور جنگ است این

به چشم نیمه‌بازت تار دیدی در کف مطرب
ولیکن دشمن است ای دوست! در دستش تفنگ است این

برای هرکه آمد سوی تو آغوش وا کردی
ولی این بار آه ای آینه! سنگ است، سنگ است این

نشانده گوشه‌ای مات تماشا مردمانی را
ببین! سلول زندان است، کی شهر فرنگ است این؟

همان جنگ است اما رفته در پیراهن نیرنگ
لباس فصل تزویر است اگر که رنگ رنگ است این

دم تیغ تو گرم ای دوست! میدان را مکن خالی
وگرنه می‌کشد دشمن تو را در خواب و... ننگ است این

پیدا نمی کنیم در این شهر خویش را

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 18:38:00 GMT

مرزی نمانده بین عزاها و عیدها
در چرخش فلک زده ی سررسیدها

فریاد بی صدای زمینند سروها
بی تاب، در تصرف بادند بیدها

سرها به نیزه رفته و در چرخش اند باز
تسبیح های بی ثمر بایزیدها

پیدا نمی کنیم در این شهر خویش را
گم می شوند کوچه به کوچه شهیدها

خالی مباد دفترتان از خروش و موج
طوفان به پا کنید غزل ها! سپیدها!

همیشه سود این بازار را دیوانه‌ها بردند

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 18:25:00 GMT

همیشه سود این بازار را دیوانه‌ها بردند
و بار حسرتش را عاقبت فرزانه‌ها بردند

به دیدن یا شنیدن اکتفا کردند هشیاران
از آن سکری که مستان از می و میخانه‌‌ها بردند

حریصان گرم جمع توشه از این خوشه‌ها بودند
کبوترها به قدر حاجت خود، دانه‌ها بردند

همه ماندند دورادور، سرگرم تماشایش
همه ماندند و حظّ شعله‌ها را پروانه‌ها بردند

اسیر داستان تلخ خود بودم که جا ماندم
تو را تا آن سوی شیرینی افسانه‌ها بردند

تمام شهر باران بود، باران بود، باران بود
تورا بر شانه‌ها، برشانه‌ها ، برشانه‌ها بردند

به سویت ای امین الله خلق الله می آیند

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 18:02:00 GMT

همه از هر کجا باشند از این راه می آیند
به سویت ای امین الله خلق الله می آیند

زمین سرمست راه افتاد و بر ما راه آسان شد
زمین و آسمان با زائرانت راه می آیند

ببین شانه به شانه هم سفید و هم سیاه اینجا
به شوق دیدن تو پا به پا، همراه می آیند

مدار عاشقی سقاست، آغاز طواف از اوست
به سوی آفتاب آنجا به اذن ماه می آیند

قیامت کرده ای، انگار تصویری ست از محشر
که دوشادوش هم نزدت گدا و شاه می آیند

نکیر و منکر از من گرچه زهر چشم می گیرند
به لطف گوشه چشمت آخرش کوتاه می آیند

دل بستن است و دل بریدن رسم این دنیا

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 17:53:00 GMT

ای شهر بی فریاد! در این سینه آهی هست
لبخند اگر خشکید اشکِ گاه گاهی هست

دلخوش به این لبخندهای نیمه جان هستی
این شادیِ مضحک که گاهی نیست گاهی هست

از زیر بار گریه هایم شانه خالی کن
حتما برای گریه این اطراف چاهی هست

افتاده ام در جاده و بیم از خطرها نیست
تا اشک با من هست می دانم سلاحی هست

دل بستن است و دل بریدن رسم این دنیا
در راه همواره رفیق نیمه راهی هست

تا بی کران باز است چتر آسمان یعنی
اینجا برای بی پناهان سرپناهی هست

شکر از خدا و شکوه از خود وِرد سالک هاست
این روزها بر لب مرا شکری و آهی هست

از شرق و غرب و راست و چپ زخم خورده‌ایم

محمدعلی علمی — Thu, 28 Mar 2019 10:38:00 GMT

سال جدید زیر همین گنبد کبود
آغاز شد حکایتمان با یکی نبود

ارابه‌های قاتل و آزادراه مرگ
تدبیرهای دفن شده در مسیر رود

ابرِ سیاه پوشِ غمِ جنگلی که نیست
باریده است بر سر این شهر غرقِ دود

پیش نگاه مامِ وطن در میان سیل
از زندگی دوباره کسی دست شسته بود

اما میان حادثه‌ها باز شاعری
از شور و شوق و همدلی و عشق می‌سرود:

بر غیرت همیشگی مردمم سلام
بر همت همیشگی مردمم درود

از شرق و غرب و راست و چپ زخم خورده‌ایم
اما به لطف وحدتمان مثل تار و پود

در هم تنیده‌ایم و هنوز ایستاده‌ایم
صبحِ فراز بوده اگر یا شبِ فرود

می خواستم عالم پر از نام علی باشد

سید محمد مهدی شفیعی — Sun, 16 Sep 2018 11:15:00 GMT

تنها اگر ماندم ندارم غم علی دارم
حتی اگر باشد سپاهم کم علی دارم

شکر خدا که قلب اهل خیمه آرام است
وقتی که هم عباس دارم هم علی دارم

شکر خدا که پرچمم در دست عباس است
از دست او افتاد اگر پرچم علی دارم

آری عصای دست دارم، قامتم روزی
از داغ عباسم اگر شد خم علی دارم

با خویش می گفتم اگر روزی نبودم هم
زنها نمی مانند بی محرم، علی دارم

دو رو برم کم کم شد از اصحاب هم خالی
اما دلم خوش بود می گفتم علی دارم

می خواستم عالم پر از نام علی باشد
حالا به روی خاک یک عالم علی دارم

ما اگر گمگشته ی راهیم عیب از جاده نیست

حسین مودب — Thu, 31 May 2018 00:18:00 GMT

ما اگر گمگشته ی راهیم عیب از جاده نیست
جاده ها جا می گذارند آنکه را آماده نیست

آب و نان از آن ِ دونان ، آسمان از آن ِ ما
این قفس سقف نگاه مردم آزاده نیست

پیش پای دوست سر افتاد ، اما سربلند
پیش پا افتاده اما پیش پا افتاده نیست

از وضو با خون ِ دل این "گونه" گل انداخته...
خنده ی مستانه ی این زخم ها از باده نیست

ساده از این کوچه ها ، این نام ها رد می شویم
رد شدن از معبر خون شهیدان ساده نیست

اسیر داستان تلخ خود بودم که جا ماندم

سید محمد مهدی شفیعی — Thu, 01 Feb 2018 06:15:00 GMT

به همدرس شهیدم، مدافع حرم اهل بیت علیهم السلام؛ شیخ مصطفی خلیلی

همیشه سود این بازار را دیوانه ها بردند
و بار حسرتش را عاقبت فرزانه ها بردند

به دیدن یا شنیدن اکتفا کردند هشیاران
از آن سکری که مستان از می و میخانه ها بردند

حریصان گرم جمع توشه از این خوشه ها بودند
کبوترها به قدر حاجت خود دانه ها بردند

همه ماندند دورادور سرگرم تماشایش
همه ماندند و حظ شعله را پروانه ها بردند

اسیر داستان تلخ خود بودم که جا ماندم
تو را تا آن سوی شیرینی افسانه ها بردند

تمام شهر باران بود، باران بود، باران بود
تو را بر شانه ها، بر شانه ها، بر شانه ها بردند

زمین بلند شد و آسمان به خاک افتاد

علیرضا محمدعلی بیگی — Thu, 28 Sep 2017 19:45:00 GMT

فلق زد و نظر آسمان به خاک افتاد
تمام روشنی کهکشان به خاک افتاد

شهید را سر ماندن نبود در ملکوت
پرنده‌تر شد و از آشیان به خاک افتاد

چکید جوهر اشراق بر صحیفه ی چشم
نوشته‌‌اند که: وقتی جوان به خاک افتاد،

زمان سیاه شد و عرش و فرش درهم ریخت
زمین بلند شد و آسمان به خاک افتاد

فرشتگان! به‌درآیید گاهِ خشم خداست
که روی ماه خدا آن‌چنان به خاک افتاد...

نوشته‌اند ولی... جرأت نوشتن نیست
چگونه جان جهان نیمه جان به خاک افتاد

شکسته است بگیرید زیر بال‌اش را
میان روضه خود روضه‌خوان به خاک افتاد

خیال نیست مَثل نیست أحسن القصص است
بر این رواق مگر می‌توان به خاک افتاد،

ولی ندید خدا را؟! گواهِ من چشمی است
که سجده‌سجده در این آستان به خاک افتاد

روشن ترین دلیل همین اشک جاری است

سید محمد مهدی شفیعی — Thu, 21 Sep 2017 10:51:00 GMT

بر فرض از دلیل و از اثبات بگذریم
قرآن تویی چگونه از آیات بگذریم؟

روشن ترین دلیل همین اشک جاری است
گیرم که از متون و عبارات بگذریم

ما را نبود تاب تماشا، عجیب نیست
از صفحه های مقتل اگر مات بگذریم

تفصیل بند بند مصیبت نمی کنیم
انگشترت... ، ز شرح اشارات بگذریم

یک خط برای روضه ی گودال کافی است:
زینب چه دید وقت ملاقات؟ بگذریم

ما تیغ غیرتیم که از هرچه بگذریم
از انتقام خون تو هیهات بگذریم

از مسند اشراف بالاتر حصیری ست

سید محمد مهدی شفیعی — Wed, 05 Jul 2017 05:18:00 GMT

در گوشه ای از خلوتم سجاده پهن است
در گوشه ی دیگر بساط باده پهن است

یک سو کتاب شعر و یک سو دفتر شعر
یک مشت مضمون روی میزی ساده پهن است

همواره در این خانه ی پر رفت و آمد
یک سفره برکت، حاضر و اماده پهن است

گفتی اتاقم تنگ و تاریک است آری
تا بی کران اما برایم جاده پهن است

از مسند اشراف بالاتر حصیری ست
که زیر پای مردم آزاده پهن است

وقت اذان شد، گفتگو کافی ست برخیز
هم مهر تربت هست هم سجاده پهن است

قدس تنها نیست، در سراپای جهان این تاب و تب زنده است

زکریا اخلاقی — Thu, 22 Jun 2017 00:08:00 GMT

زندگی جاری است، در سرود رودها شوق طلب زنده است
گل فراوان است، رنگ در رنگ این بهار پر طرب زنده است

خاک، حاصلخیز، باغ های روشن زیتون بهارانگیز
دشت ها شاداب، در شکوه نخل ها ذوق رطب زنده است

چون شب معراج، قبله گاه دور دست ما گل افشان است
وادی توحید در وفور چشمه های فیض رب زنده است

آفتاب فتح، بر فراز خانه ی پیغمبران پیداست
صبح نزدیک است، صبح در تصنیف های نیمه شب زنده است

لحظه ها سرشار، جلوه های عشق در آیینه ها زیباست
عاشقان هستند، شعرهای عاشقانه لب به لب زنده است

خیمه در خیمه، لاله ی داغ شهیدان روشن است اما
گریه ها خندان، شادمانی ها در این رنج و تعب زنده است

مادران خاک، جانماز خویش را گسترده تا آفاق
دست های شوق، در قنوت گریه های مستحب زنده است

شرق بیدار است، در جهان از هم صدایی ها خبرهایی است
نام این صحرا، روی رنگ و بوی گل های ادب زنده است

فصل طوفان است، سنگ ها در دست ها آواز می خوانند
قدس تنها نیست، در سراپای جهان این تاب و تب زنده است

باد می آید، بوی گل های حماسی می وزد در دشت
زندگی زیباست، عشق در جان جوانان عرب زنده است

دنیا مجال مصلحت اندیشی مردان شطرنج است

زکریا اخلاقی — Wed, 24 May 2017 01:20:00 GMT

باشد ولی این جاده ها، این جاده های تشنه در رنج است
این قریه های خسته دور از صحبت خوش بوی نارنج است

حالا همین انسان که روزی تا صفای سیب ها می رفت
در قبض و بسط لحظه ها درگیر خواهش های بغرنج است

دیری است آن الهام های تازه هم بر در نمی کوبند
در این هبوط بی غزل، عالم نفس گیر و دم آهنج است

این زندگی های ملال انگیز از عرفان و گل خالی است
دنیا مجال مصلحت اندیشی مردان شطرنج است

گل بود، ایمان بود، دریا بود، طوفان و تماشا بود
حالا ولی در ذهن ها رویای کمرنگی از آن پنج است

آن دست هایی هم که در کار شهود آن گونه گل می کرد
در غفلت مرداب های بی ترنم تا به آرنج است

با این همه، انسان به سمت ارغوان ها باز خواهد گشت
آن سوی این ویرانگی ها وسعتی لبریز از گنج است

بادی می آید سبز، مردان قدیم قریه می گویند
فردا تمام جاده ها در سایه ی سرشار نارنج است

فردا کسی از فصل گل های سپید یاس می آید
و می برد تا سبزها روح کبودی را که در رنج است

شاعر! به سمت تپه ها برگرد و گل ها را مواظب باش
حالا تمام حرف هایت خالی از الفاظ بغرنج است

من یک هنرمندم به قول عمه جانم

زهرا نظری — Tue, 23 May 2017 20:38:00 GMT

مشغول جاروکردن هال واتاقم
یکدفعه بیتی ناب می آید سراغم

فورا قلم می آورم تاثبت گردد
شعری بگویم از خودم حالا که داغم

احساس می ریزد همیشه از کلامم
دنبال مضمونهایی از وصل و فراقم

این دفتر شعرم کجا مانده دوباره!
ای وای بو می آید از سمت اجاقم!

اصلا فدای تار گیسویم اگر سوخت
خب در عوض من شاعری پر طمطراقم

چندین نفر در انتظار سفره و من
در جستجوی قافیه با باغ و راغم

من یک هنرمندم به قول عمه جانم
حتی برای همسرم چشم و چراغم

اما به شوخی! گاه می گوید عزیزم!
من خسته ام از زندگی؛ فکر طلاقم

که هان! بیدار شو! بیدار شو! شب رو به پایان است

رضا حاج حسینی — Wed, 17 May 2017 08:06:00 GMT

به باران فکر کن... باران نیاز این بیابان است
ترک های لب این جاده از قحطی باران است

به باران فکر کن آری که در دستان این صحرا
هزاران برکه خشکیده، هزاران ماه بی جان است

تو شاید نه! ولی بی شک به باران فکر خواهد کرد
گلی که تشنه و بی حال روی دست گلدان است

چه لطفی دارد اینکه شاخه را محکم بگیرد برگ
درست آن لحظه که شاخه خودش در دام توفان است

بیا تا شهر، شهر آب و هوای دیگری دارد
میان برج ها انگار کل شهر زندان است

صدای خش خش برگ است زیر پای عابرها
ولی نه! این صدای خِس خِس حلقوم تهران است

به هر میدان صدایش می زنند آری... ولی افسوس
ولیّ عصر در تهران فقط نام خیابان است

کجا باید بگردم؟ صبحدم کو؟ روشنایی کو؟
بگو خورشید امشب در کدامین خانه مهمان است؟

صدای تِک تِکِ ساعت، تکان داده ست دنیا را
که هان! بیدار شو! بیدار شو! شب رو به پایان است

پیداست دیگر آن علاماتی که می گویند

زکریا اخلاقی — Wed, 10 May 2017 10:44:00 GMT

همین است ابتدای سبز اوقاتی که می گویند
و سرشار گل است آن ارتفاعاتی که می گویند

اشارات زلالی از طلوع تازه ی نرگس
پیاپی می وزد از سمت میقاتی که می گویند

زمین در جست و جو، هر چند بی تابانه می چرخد
ولی پیداست دیگر آن علاماتی که می گویند

جهان این بار دیگر ایستاده با تمام خویش
کنار خیمه ی سبز ملاقاتی که می گویند

کنار جمعه ی موعود، گل های ظهور او
یکایک می دمد طبق روایاتی که می گویند

کنون از انتهای دشت های شرق می آید
صدای آخرین بند مناجاتی که می گویند

و خاک، این خاک تیره، آسمانی می شود کم کم
در استقبال آن عاشق ترین ذاتی که می گویند

و فردا بی گمان این سمت عالم روی خواهد داد
سرانجام عجیب اتفاقاتی که می گویند

ای زن! به عصر بردگی ما نهیب زن

جواد محمدزمانی — Thu, 13 Apr 2017 01:36:00 GMT

سبز است باغ نافله از باغبانی ات
گل کرد عطر عاطفه با مهربانی ات

در سایه سار همدلی ات بود آفتاب
روشن شد آب و آینه با همزبانی ات

ای انتشار صبح از آفاق جان تو
ای چشمه سار نور، دلِ آسمانی ات

هر گل به باغ، دفتر تقریر فقه توست
هر بلبلی مفسّر نهج المعانی ات

حتی در آن نماز شبی که نشسته بود
پیدا نشد تشهدی از ناتوانی ات

ای آنکه صبح کوفه ز رزم تو شام شد
ای افتخار، آینه ی خطبه خوانی ات

آیا شکست خطبه ی پولادی تو را
بر نیزه آیه های گلِ ناگهانی ات؟

از بس به خار زار غم آواره بوده ای
چشم کسی ندید گل شادمانی ات

از آن سری که در طبق آمد شبی بگو
لبریز بوسه باد لب خیزرانی ات
::
ای زن! به عصر بردگی ما نهیب زن
با شور عزّت و شرف آرمانی ات

نفرین به دشمنان حسودی که داشتی

جواد محمدزمانی — Tue, 07 Feb 2017 20:59:00 GMT

روی عدم ندید وجودی که داشتی
امکان نما نبود نمودی که داشتی

در خاک هم به دیدن افلاک رفته ای
عین فراز بود فرودی که داشتی

ای از تبار لیله ی قدر اندکی درنگ
ما را ببر به سمت شهودی که داشتی

ای بانویی که بود مباهات نسل تو
با جبرئیل، گفت و شنودی که داشتی

ققنوس وار در پی خورشید پر زدی
از شعله های آتش و دودی که داشتی

گفتی و باز منکر شأن شما شدند
نفرین به دشمنان حسودی که داشتی

اما حماسه در تن آفاق پا گرفت
از پشت روزهای کبودی که داشتی

گفتی که فردای جهان فردای توحید است

زکریا اخلاقی — Mon, 30 Jan 2017 21:02:00 GMT

تقویم در تقویم

این فصل ها سرشار باران تو خواهد شد

مجلس به مجلس باز

پیمانه ها، لبریز پیمان تو خواهد شد

این فصل های سبز

انگار تفسیر غزل های بدیع توست

این عشق های پاک،

مجلس نشین درس عرفان تو خواهد شد

این بادها چندی است

عطر تو را در باغ بیداری پراکنده است

این باغ بی پاییز

دلبسته ی لب های خندان تو خواهد شد

این کاروان اما،

منزل به منزل می رود تا بانگ بیداری

نسلی که در راه است

در آستان صبح مهمان تو خواهد شد

گفتی خدا با ماست

گفتی که فردای جهان فردای توحید است

فردا تمام خاک

جغرافیای سبز ایمان تو خواهد شد

تو زنده ای و عشق

در جلوه ی اندیشه های روشنت زنده است

یک روز این دلها

پروانه ی شمع شبستان تو خواهد شد

این لاله های سرخ

یک پرده از شرح کرامات لطیف توست

این دشت ها آخر

محو تماشای شهیدان تو خواهد شد

نام تو جاوید است،

نام تو در افسانه های شهر پاینده است

دل های بعد از این

آیینه در آیینه حیران تو خواهد شد

عالم همه شور است

با این همه، اینها همه آغاز این مستی است

این جام ها یک ریز

سرمست از شیدایی جان تو خواهد شد

پیغام تو جاری است،

پیغام تو در هفت اقلیم زمین جاری است

ای وارث خورشید،

فردای این آفاق از آن تو خواهد شد

منبع:

http://abna.ir/data.asp?lang=1&Id=503565

به روي چهره مي گيرند ابر آستين ها را ...

بشری صاحبی — Wed, 26 Oct 2016 22:00:00 GMT

ببين در مشرق نيزه طلوع مه جبين ها را...

و بشنو نغمه ي قرآن مقطوع الوتين ها را...

ببار اي آسمان كه دختران آفتاب از حجب

به روي چهره مي گيرند ابر آستين ها را

نميخواهد بتابد بر زمين خورشيداز آن هنگام

كه ديدي بر تن صحرا، تن ِ تنهاترين ها را

دل سنگ كنار جاده از غم آب شد تا خواست

ببوسد زخم هاي پاي آن محمل نشين ها را...

اگرچه داغ تلخي ديده اي اما به لب داري

همان شيريني شكرا لرب العالمين ها را...

چه نقش يا حسيني بر عقيق قلب تو حك كرد!

خدا از اعتبار انداخت بازار نگين ها را

تو هم مثل حسينت آيه ي إنا فتحنايي...

كه عشقت فتح كرده قلب ها و سرزمين ها را...

به آتش مي زند پروانه ي شمع دمشق تو

كه با خون خودش پاسخ دهد هل من معين ها را...

به من يك جرعه از صبرت بنوشان و دعا كن تا

بيايم پابه پاي ماتم تو اربعين ها را

به تپش آمده با یاد تو از نو کلماتم

سیدعلیرضا شفیعی — Fri, 09 Sep 2016 20:53:00 GMT

به تپش آمده با یاد تو از نو کلماتم
باز نام تو شده باعث تجدید حیاتم

بیم گرداب به دل داشتم اما تو رسیدی
که شدی ساحل امن من و کشتی نجاتم

باز از فرط عطش خشک شده کام من،آری
تشنه ام؛ تشنه ی لبهای عطشناک فراتم

باید احرام ببندم به طواف حرم تو
من که در صحن تو در موقف دشت عرفاتم

با دعای عرفه دست مرا کاش بگیری
مات و مبهوت نمایان شدن جلوه ی ذاتم

با تو هر لحظه مجسم شده یک روضه به چشمم
باز گریان تماشای قتیل العبراتم

نه از لباس کهنه ات نه از سرت شناختم

رضا حاج حسینی — Sun, 25 Oct 2015 10:29:00 GMT

نه از لباس کهنه ات نه از سرت شناختم
تو را به بوی آشنای مادرت شناختم

تو را نه از صدای دلنشین روز های قبل
که از سکوت غصه دار حنجرت شناختم

تو شعر عاشقانه بودی و من این قصیده را
میان پاره پاره های دفترت شناختم

قیام در قعود را، رکوع در سجود را
من از نماز لحظه های آخرت شناختم

غروب بود و تازه من طلوع آفتاب را
به روی نیزه، از سر منورت شناختم

شکست عهد کوفه... این گناه بی شمار را
به زخم های بی شمار پیکرت شناختم

تو را به حس بی بدیل خواهر و برادری
به چشم های بی قرار خواهرت شناختم

اگرچه روی نیزه ای ولی نگاه کن مرا
نگاه کن...منم...سکینه... دخترت...شناختی؟

چشم من خیس و چشم پنجره خیس...

رضا حاج حسینی — Tue, 30 Jun 2015 02:33:00 GMT

قبل از آن که هوای غربت شهر، روی تنهایی ام هوار شود
می روم ایستگاه... تا شاید این منِ خسته هم سوار شود

این منِ خسته از معادله ها، این منِ گُر گرفته از گله ها
می رود در هجوم فاصله ها، همدم کوپه ی قطار شود

همدم کوپه ی قطار شدم، چشم من خیس و چشم پنجره خیس
کاش این ابرهای پاییزی، بگذرد... بگذرد... بهار شود

دردها را یکی یکی گفتیم، خسته بودیم و چای می خوردیم
چای، یعنی که گاه با یک قند، تلخ، شیرین و خوش گوار شود

کوپه هم حرف های تلخی داشت، مثلا اینکه بین این همه درد
آرزوی مسافر قبلی، فقط این بود: مایه دار شود

یا همین جا... همین رئیس قطار، دائما روزنامه می¬خواند
تا خدای نکرده نرخ بلیط، نکند کمتر از دلار شود

(گرم صحبت شدیم، یادم رفت گز تعارف کنم؛ بفرمایید...
راستی! اصفهان دلش می خواست، لهجه اش مثل سبزوار شود)

آرزو کرد جای ریل قطار مثل آدم پیاده راه رود
یا شبیه کبوتران باشد؛ فکر کن... کوپه بالدار شود

آرزو کرد و گفت نوبت توست... آه! شاعر مگر چه می خواهد؟!
آرزو می کنم رواق امام، محفل شعر برگزار شود

جمعه بود و اداره ها تعطیل، شنبه باید دوباره برگردیم
کوپه هم مثل من دلش می خواست، امشب از کار برکنار شود

کف دستم نوشت کوپه ی هشت، واگن یک... قطار قم - مشهد
هرگز از خاطرم نخواهد رفت، بهترین یادگار قم - مشهد

شنیده‌ام که خبرهاست پشت این دیوار

علیرضا محمدعلی بیگی — Tue, 11 Feb 2014 12:27:00 GMT

حجاب پشت حجاب و غبار روی غبار

ترک بر آینه افتاد یا أولی الأبصار

دعای چله نشینان نمی کند اثری

بسوز لیس دواء الفراق الا النار

به آب زمزم و کوثر نمی شوی تطهیر

فبالمصائب طهّر و صاحبِ الاطهارَ

فرشتگان به تو امید بسته اند بمان

عزیز ! سکه ی یوسف کم است در بازار

اگرچه کورم و در کوره راه بی خبری

شنیده ام که خبرهاست پشت این دیوار

شهید و شاهد و ساقی علیهم الصلوات

میان میکده مستند اولئک الأبرار

سماع حال خوش عاکفان معبد انس

چه خوش زدود از آیینه ی دلم زنگار

سراغ حجلة دنیا نمی روم دیگر

قسم به توبه ی مستغفرین بالأسحار

کنام ظلمت و روح لطیف ما ؟! هیهات !

نسیم شعله نشینیم و سرو مشعلزار

سر بهشت ندارم که هر که شد درویش

نشست بر سر تختی که تحته الأنوار

من و تو از ازل آیینه آفریده شدیم

برای آینه ماندن بکوش و صحبت یار

زلیخا مستجاب الدعوه شد: یوسف به زندان رفت !

علیرضا محمدعلی بیگی — Tue, 03 Dec 2013 08:18:00 GMT

به دنبال چراغم آسمان ابری است ماهی نیست
اگر آب حیاتی هست جز در کوره راهی نیست

چه شهری! متّهم هایش چقدر آزاد می گردند!
که قاضی هست شاهد هست اما دادخواهی نیست

زلیخا مستجاب الدعوه شد: یوسف به زندان رفت !
که دنیا جای عصیان است جای بی گناهی نیست !

رفیقِ نیمه راهم - شور و شوقم - رو به خاموشی است
اگر حال دعایی هست گاهی هست گاهی نیست

درِ هفت آسمان بسته است دستم از دعا خسته است
که جای توبه بسیار است اما سوز آهی نیست

به دست بادهای شرق و غرب افتاده ایم ای قوم !
ولی در دست ذو القرنین ما اندک سپاهی نیست

زمین را آب و جارو کرده مژگان پر از اشکم
برای چشم من جز مقدمت آرامگاهی نیست

بیابان در بیابان طرح اقیانوس در دست است

زکریا اخلاقی — Sun, 11 Aug 2013 06:37:00 GMT

بیابان در بیابان طرح اقیانوس در دست است
و یک صحرا پر از گل های نامحسوس در دست است

صدای پای نسلی در طلوع صبح پیچیده است
و او را آخرین آیینه مانوس در دست است

چه نزدیک است جنگل های لاهوتی، نمی بینی
تجلی های دور از دست آن طاووس در دست است

من از این سمت می بینم سواری را و اسبی را
افق ها سبز در سبزند و او فانوس در دست است

دو دستت را برآور رو به باران ها که می دانم
تو را انگشتری از جنس اقیانوس در دست است

شبی در خواب دیدم می رسد مردی به بالینم
که می گویند او را دست جالینوس در دست است

سحر از گریه های روشن همسایه فهمیدم
که کاری تازه در مضمون «یا قدوس» در دست است

در این اسرار آن سویی خیال انگیز و کشف آمیز
نخستین شرح ما بر مشرب مانوس در دست است

مباد آن كه دلش بشكند از این كشور

حمید مبشر — Thu, 25 Jul 2013 07:28:00 GMT

بهار آمده در كوچه، چتر گل بر سر
نوشته عید مبارك به روی حلقه در

گذشته از همه شهرها و آورده
ستاره‌های قشنگی ز شهر پیشاور

بهار حال خوشی دارد و پر از خنده‌ست
میان سبزه، كنار درخت، زیر گذر

سبد سبد گل سرخ و سفید آورده
لباس تازه به تن كرده است كوه و كمر

خدا كند كه بیاید شبی به كلبه من
بگیرد از من دلخسته و نزار، خبر

خدا كند كه بماند همیشه در ده ما
مباد آن كه از این ده كند خیال سفر

مباد آن كه دلش بشكند از این مردم
مباد آن كه دلش بشكند از این كشور

مرا با این دوبیتی‌های غمگین ...

حمید مبشر — Thu, 25 Jul 2013 07:17:00 GMT

مرا پیمانه و خم می‌شناسد
شریك درد مردم می‌شناسد

مرا با این دوبیتی‌های غمگین
تمام مردم قم می‌شناسد

گل محمدی من چه زود پرپر شد

زکریا اخلاقی — Sat, 23 Mar 2013 17:58:00 GMT

گلی که عالم از او تازه بود، پرپر شد
یگانه کوکب باغ وجود، پرپر شد

شب شهادت زهرا علی به خود می گفت:
گل محمدی من چه زود پرپر شد!

خزان چه کرد که در چشم اشکبار علی
تمام گلشن غیب و شهود، پرپر شد

به باغ حسن کدام آفتاب ناب، افسرد
که در مدار افق هر چه بود، پرپر شد؟

برای تسلیت اهل باغ آمده بود
شقایقی که به صحرا کبود، پرپر شد

نشان ز پاکی روح لطیف فاطمه داشت
بنفشه ای که سحر در سجود، پرپر شد

ز فیض صحبت او رنگ و بوی عزت داشت
گلی که تشنه میان دو رود پرپر شد

خاطری را نبود خاطره زیباتر از این

زکریا اخلاقی — Tue, 18 Dec 2012 12:33:00 GMT

کس تماشا نکند منظره زیباتر از این
خاطری را نبود خاطره زیباتر از این

زیر شمشیر شهادت، سحر آن سان وقتی
که نرفتند از این دایره زیباتر از این

نرسد دعوت دلدار فریباتر از آن
نشکفد تلبیه از حنجره زیباتر از این

شاهبازا سفر عرش تو خوش باد، برو!
نرود کس سوی آن کنگره زیباتر از این

رفتی ای نوگل و در باغ غمت خواهد خواند
باز شب تا به سحر زنجره زیباتر از این

خوش قد و قامتی اما به خدا روز طلوع
خواهمت دید در آن منظره زیباتر از این

فصل طوفان است، سنگ‌ها در دست‌ها آواز می‌خوانند

زکریا اخلاقی — Sun, 05 Aug 2012 05:31:00 GMT

زندگی جاری است، در سرود رودها شوق طلب زنده است
گل فراوان است، رنگ در رنگ این بهار پر طرب زنده است

خاك، حاصلخیز، باغ‌های روشن زیتون بهارانگیز
دشت‌ها شاداب، در شكوه نخل‌ها ذوق رطب زنده است

چون شب معراج، قبله‌گاه دوردست ما گل‌افشان است
وادی توحید در وفور چشمه‌های فیض رب زنده است

آفتاب فتح، بر فراز خانه‌ی پیغمبران پیداست
صبح نزدیك است، صبح در تصنیف‌های نیمه‌شب زنده است

لحظه‌ها سرشار، جلوه‌های عشق در آیینه‌ها زیباست
عاشقان هستند، شعرهای عاشقانه لب به لب زنده است

خیمه در خیمه، لاله‌ی داغ شهیدان روشن است اما
گریه‌ها خندان، شادمانی‌ها در این رنج و تعب زنده است

مادران خاك، جانماز خویش را گسترده تا آفاق
دست‌های شوق، در قنوت گریه‌های مستحب زنده است

شرق بیدار است، در جهان از همصدایی‌ها خبرهایی است
نام این صحرا، روی رنگ و بوی گل‌های ادب زنده است

فصل طوفان است، سنگ‌ها در دست‌ها آواز می‌خوانند
قدس تنها نیست، در سراپای جهان این تاب و تب زنده است

باد می‌آید، بوی گل‌های حماسی می‌وزد در دشت
زندگی زیباست، عشق در جان جوانان عرب زنده است

ما را خوش است سیر سکوتی که پیش روست

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 11:04:00 GMT

ما را خوش است سیر سکوتی که پیش روست
گشت و گذار در ملکوتی که پیش روست

بر گیسوی تغزل ما شانه می کشد
شیوایی دو دست قنوتی که پیش روست

تجریدی از طراوت گل های مریم است
این سفره ی معطر قوتی که پیش روست

بگذار با ترنم مستانه بگذرد
این چند کوچه تا جبروتی که پیش روست

ما راهیان وادی سبز سلامتیم
آسوده ایم از برهوتی که پیش روست

وا می نهیم خستگی خاطرات را
در سایه سار خلوت توتی که پیش روست

تصنیف سیر ساده ی یک شاخه ی گل است
معراج نامه ی ملکوتی که پیش روست

یا رب! مباد بی غزل عاشقی شبی
موسیقی بلند سکوتی که پیش روست

خرقه پوشان به وجود تو مباهات کنند

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 10:59:00 GMT

خرقه پوشان به وجود تو مباهات کنند
ذکر خیر تو در آن سوی سماوات کنند

پارسایانِ سفرکرده به آفاق شهود
در نسیم صلوات تو مناجات کنند

پیش آیینه ی پیشانی تو هر شب و روز
ماه و خورشید تقاضای ملاقات کنند

پی به یک غمزه ی اشراقی چشمت نبرند
گرچه صد مرحله تحصیل اشارات کنند

بعد از این، حکمتیان نیز به سر فصل حیات
عشق را با نفس سبز تو اثبات کنند

قدسیان چون ز تماشای تو فارغ گردند
عطر انفاس تو را هدیه و سوغات کنند

بعد از این شرط نخستین سلوک این باشد
که خط سیر نگاه تو مراعات کنند

کس نداند که چه بر بلبل مشتاق گذشت

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 10:15:00 GMT

محمل مخمل خورشید ز آفاق گذشت
عطر سبز سحر از محفل عشاق گذشت

در مدار گل و خون با تپش نبض فلق
موج موج آینه از رگ رگِ آفاق گذشت

یا رب! آن دم چه غزل در دهن خامه شکفت؟
که به رقص آمد و بر سینه ی اوراق گذشت

می زد از شوق ز دل چهچهه ی بیداری
مرغ خونین پر و بالی که بر این طاق گذشت

تا بلندای بلورین فلق، فارس نور
با بُراق شفق از ظلمت اعماق گذشت

روح گل تازه شد از فیض مسیحای نسیم
عطر نابش ز سراپرده ی اشراق گذشت

تا در آیینه ی خون جلوه کند شاهد گل
کس نداند که چه بر بلبل مشتاق گذشت

شهد شیرین ظفر از قدح وصل چشید
بی دلی کز دل و جان در ره میثاق گذشت

من چه گویم که در این عشق چه ها کرد و چه بود

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 10:05:00 GMT

آن که بر خوان معانی همه شب مهمان بود
میزبان دل بیدار سحرخیزان بود

سینه ای داشت ز باران معارف سرشار
چشمه ی فیض سرانگشتش اگر جوشان بود

قلمی از پر سیمرغ به کف داشت، کز آن
شوق پرواز در این قافله صدچندان بود

شرح تسبیح شهود است، سرود قلم اش
که صدای سخنش نیز همه قرآن بود

شد شفابخش دل و دیده ی صاحب نظران
آن اشارات لطیفی که در المیزان بود

نور اشراق ز سر تا قدمش می بارید
گرچه خود صاحب پاینده ترین برهان بود

گل خوش بوی دلش رنگ رخ دلبر داشت
باغ جانش خوش و سبز از نفس جانان بود

دلبر از پیش خود آموختش اسرار سلوک
که بر او مشکل دیرینه ی عشق آسان بود

من چه گویم که در این عشق چه ها کرد و چه بود
کان چه در حوصله ی خامه نگنجد آن بود

سحر آن سان که به آفاق شد این خاک نشین
دل افلاک نشینان هم از او حیران بود

دست دعا به سنگر اَمّن یُجیب داشت

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 08:05:00 GMT

چون لاله ی شکفته، صفایی عجیب داشت
مثل شکوفه، رایحه ای دل فریب داشت

وقتی که رفت، مثل شهیدان کربلا
پیراهنی سپید پر از بوی سیب داشت

چشمش پر از طراوت سبز حضور بود
روحی بلند و حال و هوایی غریب داشت

همراه عاشقان شهادت، شب عروج
دست دعا به سنگر اَمّن یُجیب داشت

رفت و به توشه ی سفر آسمانی اش
تسبیح و مُهر و شانه و قرآن به جیب داشت

خونین کفن به کوی ملاقات دوست رفت
در آرزوی وصل، دل بی شکیب داشت

و سپردیم به خاک آن همه خوبی ها را

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 08:03:00 GMT

مثل گل بدرقه کردیم تنی تنها را
و سپردیم به خاک آن همه خوبی ها را

می نشستیم به دامان تبسم هایش
می گرفت از همه سو حسن سلوکش ما را

نیمه شب ها با دستان بهارانگیزش
آب می داد سحرخیزترین گل ها را

تا خدا قامت بر قامت او می بستیم
می کشانید به آن سوی افق ها ما را

آسمانی تر از آن بود که ما فهمیدیم
جانب خاک نبست آینه ی بالا را

این «شهیدیّه» پر از لاله و گل خواهد ماند
که در آمیخته هم صحبتی دریا را

که زمین گوش به زنگ است و زمان چشم به راه

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 04:38:00 GMT

به تمنای طلوع تو جهان چشم به راه
به امید قدمت، کون و مکان چشم به راه

به تماشای تو، ای نور دل هستی! هست
آسمان کاه کشان، کاه کشان چشم به راه

رخ زیبای تو را یاسمن آیینه به دست
قد رعنای تو را سرو جوان چشم به راه

در شبستان شهود اشک فشان دوخته اند
همه شب تا به سحر خلوتیان چشم به راه

دیدمش فرشی از ابریشم خون می گسترد
در سراپرده ی چشمان خود آن چشم به راه

نازنینا نفسی اسب تجلی زین کن!
که زمین گوش به زنگ است و زمان چشم به راه

آفتابا دمی از ابر برون آ... که بوَد
بی تو منظومه ی امکان، نگران، چشم به راه

آخر ای مردم! ما هم عتباتی داریم

زکریا اخلاقی — Sun, 24 Jun 2012 04:33:00 GMT

دامن سبز قبایش به کفم باید و نیست

زکریا اخلاقی — Wed, 20 Jun 2012 12:01:00 GMT

دامن سبز قبایش به کفم باید و نیست
پیش پایش گل اشک شعفم باید و نیست

هر شب از ذکر دل انگیز و خوشش تا دم صبح
سینه ای هم نفس چنگ و دفم باید و نیست

من که با فطرت مشتاق اویس آمده ام
عشق بازی و سلوک سلفم باید و نیست

هر شب و روز بسان سحر سبز ظهور
جلوه غیبی اش از هر طرفم باید و نیست

عاشقان رخ خوبش به تمنا رفتند
جا در این قافله در صدر صفم باید و نیست

در بیابان بلاخیز و خطر جوش طلب
گوش دل بر جرس لاتخفم باید و نیست

هر دم از ذوق شهادت به رکابش، شوقی
چون شهیدان بیابان طفم باید و نیست

دوش یاران خبر سوختنش آوردند

زکریا اخلاقی — Wed, 20 Jun 2012 11:45:00 GMT

دوش یاران خبر سوختنش آوردند
صبح خاکستر خونین تنش آوردند

یا رب این کشته ی عریان کدامین عرصه است؟
که ز بازار تجرد کفنش آوردند

این گلی بود که از خلوت خوش بوی بهار
بهر پرپر شدن اندر چمنش آوردند

لحظه ی سرخ اجابت ز شفاخانه ی وصل
مرهم تازه ی داغ کهنش آوردند

آن که چون سرو سهی بدرقه شد با گل اشک
اینک از معرکه چون نسترنش آوردند

کلبه ی عاطفه سرشار شد از بوی عروج
وقتی از مصر بلا پیرهنش آوردند

به سراپرده ی نورانی قربش بردند
آن که چون شمع در این انجمنش آوردند

شکفته ایم در اشراق التفات تو امشب

زکریا اخلاقی — Wed, 20 Jun 2012 06:22:00 GMT

گشوده ام لب ایوان خاطرات تو امشب
دری به خلوت عرفانی حیات تو امشب

تو نیستیّ و شب از عارفانه های تو سرشار
شکفته ایم در اشراق التفات تو امشب

پر از ترنم روحانی مباحث قدسی است
سکوت مدرسه در سایه ی صفات تو امشب

تو در سلوک سفرهای دیگری و دل من
گشوده پنجره ها بر مشاهدات تو امشب

مرور می کنم از سمت پرده های تماشا
به شعرهای تو این جلوه های ذات تو امشب

هنوز می نگرد حسرت سپید قلم ها
به ناگشوده ترین دفتر و دوات تو امشب

نشسته ام پی تصویر لحظه های زلالت
من این مخاطب دل تنگِ خاطرات تو امشب

چنان به چشمه ی خورشید گشته ای شفق آسا
که نیست باورم افسانه ی وفات تو امشب

آدم در هبوط خویش هم معراج ها رفته است

زکریا اخلاقی — Wed, 20 Jun 2012 05:28:00 GMT

هوا باز است و صحرا تا سواد کاج ها رفته است
و عاشق در شهودی سبز از این منهاج ها رفته است

من این پایین کمی دل تنگم اما خوب می دانم
که آدم در هبوط خویش هم معراج ها رفته است

من آن تبعیدی خاکم که احساس غریب او
همیشه تا خطاب آبی مواج ها رفته است

از این پس شاخه ها را نوبت اندیشه ی سبزی است
که روزی در هجوم سنگی تاراج ها رفته است

زمین از قسمت لاهوتی اش سرشار خواهد شد
تمام لحظه ها بر مشرق انتاج ها رفته است

ولی مردم نمی دانند بر پیراهن این دشت
چه گل هایی به خواب روشن دیباج ها رفته است

نمی دانند این پایین چه با فرهادها مانده است
نمی دانند آن بالا چه با حلاج ها رفته است

کجا یک زورق از تصنیف های عاشقی سرشار
به سمت بیشه های نور بر مواج ها رفته است؟

جهان لبریز پیغام است، دیشب فکر می کردم
چه ابلاغی در اشراق عجیب کاج ها رفته است!

دشت ها لبریز از جذبه ی محزون نواها

زکریا اخلاقی — Wed, 20 Jun 2012 04:47:00 GMT

آسمان باز است، رویایی و زیباست فضاها
ماه می تابد بر گستره ی سبزِ نماها

دشت پیداست و آوای شبانگاهی صحرا
می وزد از پس گل ها و گیاهان و بناها

شب زلال است و او بر لب این پنجره تنها
دل سپرده است به موسیقی اسرار صداها

دل سپرده است به پیدایش مجذوب مذاهب
به شب آبی کاشی ها در متن طلاها

به زمان های اساطیری ادیان نخستین
به زمان هایی پیش از تپش بانگ دراها

جاده ها سرشار از خاطره ی راه سپاران
دشت ها لبریز از جذبه ی محزون نواها

شب عمیق است مسافر غزلی می خواند باز
و می اندیشد در تابش آغاز نداها

و می اندیشد در حیرت انسان که دویده است
پی این جاذبه های ازلی تا به کجاها

شب صحرا به شبی فلسفه آمیز شبیه است
به شبی شرقی با بارش موزون وداها

آسمان باز است اما غزل پنجره جاری است
چون شب باران بر دامنه ی سبز دعاها

باز می گردم، انگار اذان گفت موذن
همه چیز این جاست! این سمتِ سرانگیز صداها